Louis Tomlinson heeft een talent voor titels die zonniger klinken dan de muziek zelf. Sunflowers is daar geen uitzondering op. Verwacht geen uitbundige kleuren of zomerse lichtheid, maar een nummer dat vooral binnen blijft, gordijnen half dicht, nadenkend over wat er allemaal niet lukte — maar nu dan hopelijk wel.
Muzikaal zit Sunflowers in dat vertrouwde Louis-territorium: Britse poprock met een licht melancholische ondertoon. Gitaarlijnen die nergens echt scherp worden, een ritme dat betrouwbaar voortkabbelt en een refrein dat wel wil openen, maar niet volledig durft. Alles is netjes afgemeten, professioneel en vooral veilig.
Zijn stem klinkt oprecht, dat kun je hem niet ontzeggen. Louis zingt alsof hij elk woord meent, maar hij blijft ook hier net iets te braaf om echt te verrassen. Waar je bij sommige artiesten voelt dat ze risico nemen, voelt dit meer als een goed geoefende set. Dat is prima — maar het houdt je ook op afstand.
Tekstueel draait het om hoop, groei en herstel. Zonnebloemen als metafoor zijn niet nieuw, en hier worden ze ook niet opnieuw uitgevonden. Het is sympathiek, maar ook voorspelbaar. Je begrijpt wat hij bedoelt, nog voordat hij het zingt.
Is dit een hit? Ja, dat kan zomaar. Sunflowers is toegankelijk, radiovriendelijk en stoort niemand. Maar het is ook een nummer dat je moeilijk actief gaat missen.
Cijfer: 7,2
Sterren: ★★★☆☆
Hitpotentie: 7,7
Geen opmerkingen:
Een reactie posten