Alleen al die bandnaam. People I’ve Met. Klinkt als een Excelbestand of een vergeten LinkedIn-map. En dan heet het nummer ook nog For Hire. Je verwacht bijna een sollicitatiebrief met gitaar. Maar goed — soms zit er achter zo’n suffe titel gewoon een verrassend goed lied. En ja hoor: dat is hier dus zo.
For Hire begint klein. Beetje loom, beetje zoekend. Gitaarlijntje, lichte drums, zang die niet binnenkomt met borst vooruit maar met handen in de zakken. Alsof de zanger eerst even wil checken of je wel luistert. Geen haast, geen effectbejag. Gewoon: liedje.
En dat werkt.
De sfeer zit ergens tussen indierock en slackerpop. Licht melancholisch, maar niet dramatisch. Meer dat gevoel van: het leven is ingewikkeld, maar we doen het ermee. De tekst speelt slim met het idee van jezelf aanbieden, beschikbaar zijn, misschien zelfs jezelf verkopen. Subtiel maatschappijkritisch zonder het woord “maatschappij” te gebruiken. Altijd pluspunten.
Het refrein komt niet als een explosie, maar als een rustige bevestiging. Geen stadionmoment, geen oh-oh’s, geen handen in de lucht. Gewoon een melodie die langzaam in je hoofd kruipt en daar blijft zitten als een huurder die nooit meer vertrekt.
Wat het nummer sterk maakt, is de eerlijkheid. Geen gladde productie, geen Spotify-trucjes. Dit klinkt als een band die gewoon samen in een ruimte staat. Beetje rafelig soms, maar juist daardoor geloofwaardig. Je hoort mensen, geen algoritme.
Is dit een hit? Waarschijnlijk niet groot. Te bescheiden, te weinig schreeuwerig. Maar dit zijn precies die nummers die jij — en laten we eerlijk zijn, Dick — over drie maanden nog steeds draait terwijl de rest alweer vergeten is.
Cijfer: 8,1
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 6,7
Geen opmerkingen:
Een reactie posten