De titel is meteen al verdacht eerlijk.
Songs I’d Rather Not Sing klinkt als een bekentenis — en dat is het ook. Dit is The Fray die niet meer probeert om stadionrefreinen te schrijven, maar gewoon hardop zegt: dit doet nog steeds pijn.
Muzikaal kiest de band voor veiligheid, maar niet voor leegte. Piano en band bouwen rustig op, zonder haast, zonder de bekende Fray-climax die ooit complete radiodagen domineerde. Het nummer weigert te exploderen. Dat is een keuze — en een volwassen one.
De zang van Isaac Slade (ja, die stem) klinkt doorleefd. Minder glad, minder “we gaan dit samen voelen”, meer persoonlijk ongemak. Hij zingt niet om meegezongen te worden, maar om iets kwijt te raken. Dat maakt het nummer kleiner, maar ook geloofwaardiger.
Tekstueel zit de kracht in de terughoudendheid. Niet alles wordt uitgespeld, niet elk gevoel uitgelegd. Het gaat over herinneringen die je liever laat liggen, maar die zich blijven melden. Geen drama, geen groot verdriet — eerder het soort emotionele vermoeidheid dat pas komt als je ouder wordt.
“Songs I’d Rather Not Sing” is geen comebackknaller en wil dat ook niet zijn. Het is een tussenstand. Muziek voor mensen die weten dat sommige liedjes niet bedoeld zijn om leuk te zijn — alleen om waar te zijn.
Eindoordeel
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 7,9
Ingetogen, eerlijk en verrassend volwassen.
Hit score: 7,2
Geen grote radiohit, wel een nummer dat langzaam zijn plek vindt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten