the Snuts zijn zo’n band waarvan je altijd denkt: nu gaan ze ’m maken. Zo’n typische Britse gitaarband met energie, bravoure en refreinen die gemaakt zijn voor bier in plastic bekers. Summer Rain past precies in dat straatje. Niet vernieuwend, niet wereldschokkend — maar wel gewoon lekker. En soms is dat genoeg.
Het nummer begint meteen met vaart. Gitaren aan, drums erop, geen gezeur. Geen intro van anderhalve minuut waarin iemand eerst “een sfeer neerzet”. Nee, gewoon gáán. Dat siert ze. The Snuts hebben geen geduld voor conceptkunst. Dit is indie-rock met modder aan de schoenen.
De titel doet vermoeden dat het sentimenteel wordt, maar dat valt mee. Summer Rain is meer nostalgie dan drama. Dat typische Britse gevoel van: zomer, vrienden, nachten die te lang duren en ochtenden die te vroeg komen. Je ruikt bijna nat asfalt en lauw bier. Het klinkt als een herinnering die je al had voordat het gebeurde.
Het refrein is groot en meezingbaar — borderline voetbalstadion. Je weet nu al dat dit live werkt. Handen in de lucht, iedereen schor, iemand verliest een schoen. Muzikaal is het niet ingewikkeld, maar het klopt. En soms is eenvoud gewoon effectiever dan slim doen.
Minpuntje? Het is ook allemaal erg bekend terrein. Je hebt dit soort nummers al vaker gehoord. The Snuts kleuren keurig binnen de lijntjes van Arctic Monkeys, Courteeners, vroege Kings of Leon. Geen eigen universum, wel een fijne uitvoering.
Is dit een hit? Jazeker. Dit soort tracks doen het altijd goed op radio, festivals en in je autorit naar zee. Groot? Misschien niet. Maar hardnekkig? Absoluut.
Cijfer: 7,8
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 8,3
Geen kunstproject, geen diepgangcursus. Gewoon regen, gitaren en meebrullen. En eerlijk: daar is ook helemaal niks mis mee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten