De titel alleen al zet je op scherp. Drunk Driving klinkt alsof er iets mis gaat. En dat klopt ook — maar niet op de spectaculaire manier. We Three kiest hier niet voor drama met sirenes en brokstukken, maar voor iets veel ongemakkelijkers: stilte, schuld en het besef dat sommige fouten geen aftiteling hebben.
Muzikaal is het allemaal klein gehouden. Piano, wat sobere begeleiding, en stemmen die niet proberen te winnen, maar te bekennen. Dit nummer wil niet imponeren, het wil overleven. De samenzang is het sterkste wapen van We Three: kwetsbaar, hecht en zonder franje. Alsof ze elkaar nodig hebben om dit überhaupt uit te kunnen zingen.
De tekst is rechttoe rechtaan en daarmee ook riskant. Dit had makkelijk moralistisch kunnen worden, maar dat gebeurt niet. Drunk Driving vertelt geen les, het vertelt een moment. Spijt zonder opsmuk. En juist die eenvoud maakt het zwaar. Niet mooi zwaar, maar ongemakkelijk zwaar. Het soort zwaar dat je even stil krijgt.
Tegelijk zit daar ook de beperking. Het nummer blijft in dezelfde emotionele stand hangen. Geen ontwikkeling, geen muzikale verrassing. Dat is inhoudelijk te verdedigen — sommige gevoelens veranderen niet — maar muzikaal houdt het het nummer aan de veilige kant.
Is dit een hit? In de klassieke zin niet. Te serieus, te beladen, te weinig ruimte voor lucht. Maar het zal zijn publiek vinden bij mensen die luisteren om iets te voelen, niet om afgeleid te worden.
Cijfer: 7,9
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 6,6
Geen lied om vaak te draaien, maar wel één dat blijft hangen. Niet omdat het mooi is — maar omdat het eerlijk durft te zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten