Er zijn covers die iets toevoegen, iets openbreken, iets nieuws laten zien. En er zijn covers waarbij je vooral denkt: oké, maar waarom? Ghost dat It’s A Sin van de Pet Shop Boys covert, valt eerlijk gezegd in die tweede categorie. Leuke combinatie, prima uitgevoerd — maar met een toegevoegde waarde die je met een vergrootglas moet zoeken.
Op papier is het idee aantrekkelijk. Ghost, bekend om hun duistere metal-theater, tegenover een synthpop-klassieker vol schuld, schaamte en religieuze spanning. Je verwacht vuurwerk. Ironie. Misschien zelfs een beetje heiligschennis. In de praktijk blijft het verrassend netjes.
Muzikaal volgt Ghost het origineel vrij trouw. De synthlijnen zijn vervangen door gitaren, de beat krijgt meer gewicht, maar de structuur blijft intact. En daar wringt het. Het nummer wordt zwaarder, maar niet scherper. Grootser, maar niet spannender. Alsof Ghost zich keurig inhoudt uit respect — en daarmee precies de angel eruit haalt.
De zang is degelijk, de productie strak. Alles klinkt zoals het hoort. Maar juist daardoor mis je de reden van bestaan. De Pet Shop Boys-versie had urgentie, ironie en spanning. Deze versie heeft vooral volume. En volume alleen is geen visie.
Is het slecht? Nee. Is het leuk om een keer te horen? Zeker. Maar het blijft een cover die vooral bevestigt hoe sterk het origineel is. En dat is zelden het doel van een goede cover.
Cijfer: 6,9
Sterren: ★★★☆☆
Hitpotentie: 7,2
Leuke match op papier, keurige uitvoering in de praktijk — maar zonder echte meerwaarde. Zonde, eigenlijk. Want de zonde was hier juist welkom geweest
Geen opmerkingen:
Een reactie posten