Het is altijd een beetje pijnlijk om sorry jongens te moeten zeggen tegen een band die je eigenlijk een warm hart toedraagt. Triggerfinger is zo’n band. Rauw, hard, Belgisch en ooit garant voor zweet, lawaai en overtuiging. Maar Come Clean voelt helaas meer als een verplicht nummertje dan als een vuistslag.
Het nummer begint degelijk. Strakke riff, stevig tempo, alles staat meteen op scherp. Je denkt: oké, daar gaan we. Maar dan… gebeurt er eigenlijk niets meer. De song blijft hangen in zijn eigen opzet. Geen verrassing, geen extra laag, geen moment waarop je denkt: ja, dit is waarom Triggerfinger ooit zo goed was.
De productie is netjes, misschien wel te netjes. Waar Triggerfinger normaal gesproken gevaarlijk mag klinken, voelt dit gecontroleerd. Alsof de scherpe randjes vooraf zijn afgeplakt. De zang is krachtig, maar mist urgentie. Het klinkt meer als “we moeten er nog eentje maken” dan als “dit móét eruit”.
Tekstueel is Come Clean rechttoe rechtaan, maar zonder de bijtende ironie of woede die het geloofwaardig maakt. Het voelt als rock op routine. En routine is funest voor een band die ooit leefde van energie en spontaniteit.
Is dit slecht? Nee. Maar dat is juist het probleem. Dit is prima. En prima is niet waarom je naar Triggerfinger luistert. Je wilt geraakt worden, niet beleefd toegesproken.
Misschien werkt dit live beter. Misschien knalt het daar alsnog uit de speakers. Maar op plaat blijft het te vlak, te veilig en te weinig noodzakelijk.
Cijfer: 6,7
Sterren: ★★★☆☆
Hitpotentie: 6,9
Sorry jongens. Dit klinkt als Triggerfinger op
Geen opmerkingen:
Een reactie posten