Er zijn liedjes die zo groot zijn geworden dat ze bijna niet meer van de band lijken te zijn. I’m Not In Love is daar het schoolvoorbeeld van. En dan sta je daar als 10cc, in de BBC Radio 2 Piano Room, live, mét orkest, mét die onmiskenbare samenzang. Geen studio-trucs, geen tape-loops, geen technologische toverdoos. Gewoon: laten zien of het lied nog steeds staat.
En ja — het staat er nog. Stevig ook.
De piano vormt de basis, maar het orkest geeft het nummer ademruimte. Strijkers die niet aandikken, maar dragen. Blazers die weten wanneer ze moeten zwijgen. Alles blijft dienstbaar. En dan die samenzang: ouder, rustiger, maar nog altijd trefzeker. Niet meer fluweelzacht zoals vroeger, wel doorleefd. Alsof het nummer zelf is meegegroeid.
De beroemde zin “I’m not in love” klinkt hier minder als ontkenning en meer als een poging jezelf gerust te stellen. De ironie is gebleven, maar heeft plaatsgemaakt voor berusting. Dit is geen liedje meer over verliefdheid, maar over herinnering. Over weten hoe het voelt — en dat niet opnieuw willen toegeven.
Wat deze uitvoering zo sterk maakt, is het ontbreken van effectbejag. Geen groot moment, geen geforceerde climax. Het orkest ondersteunt, de band vertrouwt op het lied. En dat is lef. Want dit nummer kan niet meer leunen op verrassing. Alleen op kwaliteit.
Is dit beter dan het origineel? Nee. Maar het is wel een versie die laat horen waarom het origineel zo’n klassieker werd. Zonder trucs, zonder tijdsgeest, zonder opsmuk.
Cijfer: 8,6
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 6,5
Geen nostalgisch kunstje, maar een volwassen herlezing. 10cc bewijst: sommige liedjes hebben geen jeugd nodig om te blijven raken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten