“Terraform” klinkt als een poging om een landschap te veranderen zonder er een vlag in te planten. Geen groot gebaar, geen heroïek — eerder het langzaam verschuiven van grond onder je voeten. Dit is muziek die niet wil winnen, maar begrijpen.
De sound beweegt zich duidelijk in het domein van Bon Iver en Youth Lagoon: breekbare elektronica, fluisterende lagen, een gevoel van afstand dat paradoxaal genoeg juist nabijheid creëert. Alles is zorgvuldig gedoseerd. De productie ademt, laat ruimte vallen, en durft stil te zijn. Dat is geen gemakzucht, dat is controle.
Tacheny’s stem hangt ergens tussen zang en gedachte. Hij forceert niets, maar draagt wel gewicht. Het klinkt alsof hij iets probeert te formuleren terwijl hij het nog niet helemaal begrijpt — en dat maakt het geloofwaardig. “Terraform” gaat niet over het bouwen van iets nieuws met geweld, maar over aanpassen, bijstellen, opnieuw leren leven met wat er is.
De opbouw is traag en gelaagd. Elementen komen en gaan, soms bijna onopgemerkt. Dat kan voor ongeduldige luisteraars frustrerend zijn, maar wie blijft, hoort hoe het nummer zich langzaam vastzet. Geen climax om te juichen, wel een naloop die blijft hangen.
“Terraform” is geen single die je meteen doorstuurt. Het is een nummer dat je laat staan. Dat langzaam betekenis krijgt naarmate je er vaker in terugkeert. Niet spectaculair, wel zorgvuldig.
Eindoordeel
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,1
Subtiel, gelaagd en sfeervol. Indiepop met geduld.
Hit score: 6,7
Geen hit in de klassieke zin, wel een blijver voor liefhebbers van introspectieve pop.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten