Tien seconden. Meer heeft Bastille niet nodig. Dan weet je het al. Die typische Bastille-sound staat meteen aan: plechtig begin, lichte spanning, Dan Smith die klinkt alsof hij het universum persoonlijk wil toespreken. SAVE MY SOUL doet precies wat je verwacht — en eigenlijk ook niets meer dan dat.
Het nummer bouwt volgens het bekende recept. Eerst ingetogen, dan steeds groter, richting een refrein dat zich aankondigt met… ja hoor… de onvermijdelijke oh-oh’s. Alsof Bastille ooit heeft besloten dat elk lied minstens één meezingmoment moet hebben dat zonder woorden kan. Het werkt. Dat is het irritante eraan.
Muzikaal is alles weer keurig afgesteld. Elektronica en drums lopen strak samen, de productie is glanzend en radioklaar. Je hoort vakmanschap, ervaring en een band die precies weet wat haar publiek verwacht. Maar je hoort ook weinig lef. Alles blijft veilig binnen de Bastille-comfortzone.
Tekstueel gaat het over redding, zingeving en innerlijke strijd. Grote thema’s, groot gebracht. Misschien iets te groot. Het voelt soms alsof het nummer meer wil voelen dan het daadwerkelijk doet. Emotie in hoofdletters, maar zonder kleine letters om het geloofwaardig te maken.
Is dit slecht? Nee. Is dit verrassend? Absoluut niet. SAVE MY SOUL is Bastille op automatische piloot. Prima voor de radio, perfect voor grote zalen, maar artistiek gezien blijft het hangen in herhaling.
Cijfer: 7,1
Sterren: ★★★☆☆
Hitpotentie: 8,4
Herkenbaar tot op de seconde, professioneel tot in de puntjes — maar met de oh-oh’s erbij weet je ook meteen hoe laat het is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten