Moby is terug. Niet met een knipoog naar vroeger, niet met een nostalgische remix, maar met een nieuw nummer dat meteen duidelijk maakt waar hij staat. When It’s Cold I’d Like To Die is de voorbode van een nieuw album en klinkt alsof Moby zegt: ik ga niet uitleggen waarom dit zo heet, ik ga het gewoon voelen.
Dat is opvallend, want Moby was in de jaren negentig de man van de grote gebaren. Hits, clubs, samples, emotie met een hoofdletter E. Denk Porcelain, Why Does My Heart Feel So Bad, Natural Blues. Muziek die tegelijk overal en diep persoonlijk was. In dit nieuwe nummer kiest hij bewust voor het tegenovergestelde: verstilling.
De productie is sober, bijna kaal. Geen beats die je vasthouden, geen ritme dat je voorttrekt. Alles ademt ruimte. En in die ruimte plaatst Moby Jacob Lusk, die met zijn stem het nummer langzaam openbreekt. Lusk zingt niet voorzichtig. Hij zingt alsof hij het gewicht van de titel volledig accepteert. Soulvol, intens, soms bijna te groot voor zo’n stille compositie — maar juist daardoor werkt het.
De titel is confronterend, maar het nummer is geen wanhoopsschreeuw. Het voelt meer als een eerlijke gedachte die je normaal inslikt. Over kwetsbaarheid, over moeheid, over het verlangen naar warmte als het allemaal even stilvalt. Dit is Moby die ouder is geworden, maar niet zachter. Alleen eerlijker.
Als voorbode van een nieuw album is dit een statement. Geen hitstrategie, geen teruggrijpen op oude successen. Dit is muziek die niet probeert te pleasen, maar te bestaan. Dat vraagt aandacht. En tijd.
Wordt dit een hit? Nee. Maar dat is duidelijk ook niet de bedoeling. Dit is Moby die laat horen waarom zijn muziek ooit zo belangrijk was: omdat hij durfde te vertragen.
Cijfer: 8,4
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 5,9
Geen echo van de jaren ’90, maar een nieuw hoofdstuk. Stil, zwaar en verrassend relevant.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten