De laatste keer dat Bruno Mars het zinnetje “My album is done” de wereld instuurde, stond het jaartal 2016 op de kalender. De wereld veranderde sindsdien ongeveer zeventien keer van karakter, maar Bruno Mars bleef ondertussen doodleuk de vierde meest gestreamde artiest ter wereld. Zonder soloalbum. Dat is geen marketingstrategie, dat is status.
“I Just Might” is het eerste solonummer in bijna tien jaar en klinkt niet als een terugkeer, maar als een ontspannen schouderophalen: oh ja, ik ben er ook nog. Funk en groove vormen opnieuw de ruggengraat, precies zoals je wilt. Geen heruitvinding, geen existentiële crisis, maar een artiest die weet waar zijn kracht ligt — en daar gewoon op vertrouwt.
De groove loopt soepel, de bas is warm, de ritmesectie strak zonder klinisch te worden. Alles beweegt, alles swingt, maar nergens wordt het druk. Bruno Mars begrijpt timing beter dan de meeste hedendaagse popsterren: hij weet wanneer hij moet leveren en wanneer hij juist moet laten glanzen.
Zijn stem klinkt los, speels en zelfverzekerd. Niet op zoek naar bevestiging, niet bezig met relevant blijven — hij is het al. Tekstueel blijft het licht en verleidelijk, precies genoeg om het nummer te dragen zonder het te verzwaren. Dit is pop met charisma, geen emotionele spreadsheet.
Wat “I Just Might” vooral laat horen, is dat Bruno Mars geen comeback nodig heeft. Hij is nooit weggeweest. Hij heeft alleen even gewacht tot iedereen het weer doorhad.
Eindoordeel
Sterren: ★★★★½☆
Cijfer: 8,8
Soepel, zelfverzekerd en onweerstaanbaar effectief.
Hit score: 9,0
Dit gaat overal landen — radio, playlists, zomeravonden en jaarlijsten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten