Dit is geen nummer dat je luistert. Dit is een nummer dat tegen je begint te schreeuwen terwijl je net rustig je koffie wilde drinken. I.D.C. klinkt alsof Chalk collectief heeft besloten dat nuance zwaar wordt overschat en subtiliteit een hobby is voor later. En eerlijk: dat lucht soms enorm op.
Vanaf seconde één staat alles op scherp. De beat ramt, de synths snijden, de zang klinkt alsof hij tegelijk wil ontsnappen en ontploffen. Dit is post-punk met een kort lontje. Geen pose, geen ironische afstand, geen “we menen het eigenlijk niet zo”. Jawel. Ze menen dit precies zo.
De tekst? Die lijkt meer gevoeld dan begrepen. En dat is ook de bedoeling. I.D.C. staat niet voor uitleg, maar voor frustratie. Voor dat moment waarop je geen zin meer hebt om alles netjes te formuleren. Het refrein voelt als een klap tegen een deur die toch al loshing. Niet verfijnd, wel effectief.
Wat Chalk slim doet, is het nummer strak houden. Geen lange intro, geen overbodige bruggetjes. Dit is drie minuten spanning zonder ontsnappingsroute. Het had makkelijk chaotisch kunnen worden, maar de band houdt de controle. Alsof ze zeggen: we zijn boos, maar niet dom.
Is dit prettig? Nee. Is dit nodig? Af en toe wel. Dit is muziek voor mensen die even klaar zijn met mooi, met veilig, met vriendelijk. Voor wie iets zoekt dat niet troost, maar confronteert. En ja, dat beperkt het publiek. Maar Chalk lijkt daar totaal niet wakker van te liggen.
I.D.C. is geen hit in de klassieke zin. Maar het is wél een statement. En soms is dat genoeg.
Cijfer: 8,2
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 6,6
Hard, strak en compromisloos. Geen handdruk, maar een duw. En soms is dat precies wat je nodig hebt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten