“Joy” heet het nummer.
En dat is meteen het grootste probleem.
Want wat Dry Cleaning hier presenteert, heeft ongeveer evenveel vreugde als een wachtruimte zonder tijdschrift. Het bekende recept wordt weer opgediend: hoekige postpunk, afstandelijke praatzang en een houding die zegt we voelen niets, dus dat is kunst.
De instrumentatie is nog best oké. Strak, minimalistisch, licht dreigend. Daar valt weinig op aan te merken. Maar dan komt die zang. Of beter: dat monotone voordragen. Geen melodie, geen spanning, geen ritme dat je bij de keel grijpt. Het klinkt niet cool of vervreemdend — het klinkt vooral saai.
Waar deze stijl ooit prikkelend kon zijn, voelt het hier als een herhaling zonder noodzaak. Alsof de band zelf ook niet meer zo goed weet waarom dit ooit werkte, maar het toch maar weer doet. De ironische afstand is geen stijlmiddel meer, maar een vlucht.
En dat is zonde, want “Joy” had kunnen schuren. Nu blijft het hangen in dezelfde matte grijstint. Geen opbouw, geen verrassing, geen moment waarop je denkt: ah, daar gebeurt iets. Het nummer eindigt zoals het begon — en dat is niet bedoeld als compliment.
“Joy” is daarmee een titel die je eerder als grap dan als belofte moet lezen. Dry Cleaning klinkt hier niet uitdagend of scherp, maar vervelend vlak. En dat is misschien wel de grootste zonde in muziek.
Eindoordeel
Sterren: ★★☆☆☆
Cijfer: 5,1
Conceptueel bedoeld, maar emotioneel leeg en muzikaal saai.
Hit score: 4,8
Geen hit, geen groeier — vooral iets dat je vergeet zodra het afgelopen is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten