Soms neemt een artiest een nummer en maakt het zó eigen dat niemand nog durft te zeggen dat het eigenlijk van iemand anders is. Hurt is zo’n geval. Officieel een Nine Inch Nails-song, maar sinds Johnny Cash ’m in 2002 uitbracht, voelt het vooral als een afscheidsbrief met gitaar.
Cash zingt hier niet mooi. Hij zingt eerlijk. Zijn stem kraakt, zakt weg en klinkt alsof elk woord moeite kost. En precies dát maakt het verpletterend. Dit is geen man die terugkijkt met spijt, maar iemand die zijn littekens inventariseert. Zonder drama, zonder zelfmedelijden. Gewoon: dit ben ik geworden.
De productie is sober tot op het bot. Akoestische gitaar, wat subtiele accenten, verder niets. Geen bescherming, geen opsmuk. Alsof Rick Rubin bewust alles heeft weggehaald wat zou kunnen afleiden van de boodschap. En die boodschap is onontkoombaar. Ouderdom, verlies, fouten — alles zit erin.
De tekst krijgt in Cash’ mond een totaal andere lading dan in het origineel. Waar Trent Reznor zong over innerlijke pijn, klinkt het hier als een balans opmaken aan het einde van een leven. De beroemde regel “I hurt myself today” voelt niet als een gedachte, maar als een vaststelling.
En dan die clip. Beelden van een jongere Cash naast de oudere man die hij geworden is. Alsof het verleden even langskomt om te kijken hoe het is afgelopen. Zelden zijn muziek en beeld zo meedogenloos eerlijk samen geweest.
Is dit een hit? In de klassieke zin niet. Maar het werd wel zijn meest iconische nummer. Omdat het alles samenvat wat Cash was, zonder één woord te veel. Dit is niet alleen het beste nummer van Johnny Cash — het is één van de meest indringende covers ooit gemaakt.
Cijfer: 9,5
Sterren: ★★★★★
Hitpotentie: 6,8
Geen liedje, geen cover — maar een laatste blik in de spiegel. En die kijk je niet zomaar weg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten