Indochine opent 2026 zoals alleen Indochine dat kan: melodramatisch, licht pathetisch en toch verrassend effectief.
“Sanna sur la croix” is geen revolutie, maar wel een overtuigend nieuw hoofdstuk in een carrière die al decennia draait op sfeer, melancholie en een tikje grootheidswaan.
Muzikaal leunt het nummer op wat de band al jaren goed beheerst: pulserende synths, een voortrollend ritme en een melodie die langzaam onder je huid kruipt. Het is donker zonder zwaar te worden, pop zonder zijn randjes te verliezen. Alles klopt, niets schreeuwt.
De zang van Nicola Sirkis blijft herkenbaar en eigenzinnig. Hij zingt niet zozeer om te imponeren, maar om een verhaal te dragen. De tekst balanceert tussen poëzie en mystiek, zonder zich helemaal bloot te geven. Je hoeft het niet volledig te begrijpen om erin mee te gaan — dat is altijd al de kracht van Indochine geweest.
En dan de clip.
Helsinki blijkt een uitstekende keuze. De stad versterkt de sfeer van afstand, kou en contemplatie. Geen overdreven symboliek, geen effectbejag. Gewoon beelden die het nummer ruimte geven. Het voelt als een wandeling door een stad die net wakker wordt — passend bij een lied dat ook vooral opbouwt en blijft hangen.
“Sanna sur la croix” is daarmee een lekker begin van 2026. Geen klapper, geen statement, maar een solide, sfeervol nummer dat laat zien dat Indochine nog steeds weet hoe ze een wereld moeten neerzetten waarin je graag even blijft hangen.
Eindoordeel
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,1
Sfeervol, herkenbaar en effectief. Indochine doet waar het goed in is — en dat werkt nog steeds
Geen opmerkingen:
Een reactie posten