Somersaults is zo’n nummer dat niet begint, maar ontstaat. Alsof iemand per ongeluk de opnameknop heeft ingedrukt terwijl de band nog twijfelde of ze vandaag überhaupt iets wilden voelen. Deathcrash doet niet aan refreinen, meezingmomenten of “en dan nu het catchy stukje”. Dit is muziek die je niet opvangt, maar ondergaat — met lichte tegenzin, en uiteindelijk toch met overgave.
Het nummer beweegt zich voort als een lichaam dat van een trap valt maar onderweg besluit er kunst van te maken. Langzaam. Heel langzaam. De zang klinkt alsof hij speciaal is ingesproken voor mensen die het gesprek al jaren geleden hebben opgegeven. Geen drama, geen pathos, vooral geen uitleg. Gewoon: dit is hoe het voelt. Succes ermee.
Muzikaal is Somersaults minimalistisch tot op het punt dat je je afvraagt of de band soms bang is om iets kapot te maken door te hard te spelen. Gitaarlijnen hangen in de lucht als onafgemaakte zinnen, de drums zijn meer suggestie dan ritme, en alles samen voelt als een langzaam dichttrekkende mist. En toch — of juist daardoor — grijpt het je vast. Niet bij de keel, maar bij iets veel ongemakkelijkers: je gedachten.
Dit is geen nummer dat je opzet.
Dit is een nummer dat blijft staan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten