James Blake heeft een bijzonder talent: hij kan een stilte laten klinken alsof die iets zegt. Death of Love is daar weer een schoolvoorbeeld van. Dit is geen nummer dat je vrolijk begroet, dit is er eentje dat alvast in de kamer zit voordat jij binnenkomt. En dan blijft zwijgen. Dwingend bijna.
Alles is uitgekleed. Piano, wat elektronische schaduwen, en Blake’s stem die klinkt alsof hij zichzelf voorzichtig vast moet houden. Geen effectbejag, geen groot arrangement. Dit nummer vertrouwt volledig op sfeer en kwetsbaarheid. En dat vraagt iets van de luisteraar. Geduld, vooral.
De titel is groot, maar de uitvoering is klein. Geen melodrama, geen theatrale wanhoop. Meer een ingehouden acceptatie. Liefde sterft hier niet met vuurwerk, maar met stilte. En dat is misschien wel pijnlijker.
Tekstueel blijft Blake zoals altijd vaag genoeg om ruimte te laten. Geen duidelijke verhaallijn, wel gevoelens die blijven hangen. Zijn zang zweeft ergens tussen fluisteren en breken. Je voelt dat elk woord weegt, maar nooit te zwaar mag worden.
Is dit een hit? Nee. Daarvoor is het te introspectief, te traag en te eerlijk. Maar artistiek gezien is dit James Blake op zijn sterkst: kwetsbaar zonder pathetisch te worden.
Cijfer: 8,3
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 5,8
Geen nummer om te draaien, maar om te ondergaan. Liefde sterft hier zacht — en precies daarom blijft het zo lang nazingen
Geen opmerkingen:
Een reactie posten