Slumber Party” klinkt alsof iemand met een perfect gekamd kapsel midden in de nacht wakker wordt met existentiële twijfel — maar wel in een mooi jasje. Brigitte Calls Me Baby blijft trouw aan zijn retro-romantische signatuur: crooner-vocalen, sixties-sfeer en een lichte ironie die net voorkomt dat het sentimenteel wordt.
Muzikaal is dit vakwerk. De melodie rolt soepel, de arrangementen zijn elegant en nergens overdreven. Het nummer zweeft ergens tussen melancholie en theatrale zelfspot. Alsof Morrissey op jonge leeftijd besloot dat hij eigenlijk Elvis wilde zijn — maar dan met meer zelfreflectie.
De zang is uitgesproken en bewust aangezet. Dat is even wennen, maar het past bij het karakter van het nummer. Het is geen achtergrondmuziek; dit wil gehoord worden. De tekst flirt met nostalgie en romantisch ongemak, zonder in pastiche te vervallen. Dat is knap, want dit soort stijlkeuzes liggen altijd op het randje.
“Slumber Party” is geen hitmachine, maar wel een nummer met identiteit. Het durft te kiezen, en dat hoor je. Niet iedereen zal hierin meegaan, maar wie het pakt, pakt het goed.
Eindoordeel
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 8,0
Stijlvol, eigenzinnig en overtuigend uitgevoerd.
Hit score: 7,2
Te eigen voor de massa, precies goed voor liefhebbers.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten