“I’ve Got A Broken Heart” klinkt alsof iemand per ongeluk een doosje vinyl uit 1966 heeft opengetrokken en dacht: laat maar zo. En dat is hier geen belediging, maar een bewuste keuze.
Vanaf de eerste seconden zit je in de sixties. Niet de psychedelische uitbundigheid, maar de keurige popverdriet-variant: heldere melodie, simpele akkoorden, een refrein dat je al kent voordat het is afgelopen. Liefde stuk, hart gebroken, maar wel met nette schoenen aan.
De zang is rechttoe rechtaan, zonder ironie of knipoog. Dat werkt deels in het voordeel — het nummer is oprecht — maar schuurt ook tegen voorspelbaarheid aan. Je hoort waar het naartoe gaat, en ja hoor, daar gaat het ook naartoe. Geen verrassingen, wel herkenning.
Productie-technisch zit het goed. Warm, licht analoog klinkend, geen moderne franjes. De band weet precies welk tijdsbeeld ze oproepen en blijft daar consequent in. Dat is vakmanschap. Tegelijk mis je soms een moment waarop het nummer even uitbreekt, iets eigens toevoegt, een scheurtje in dat nostalgische frame.
“I’ve Got A Broken Heart” is daarmee geen revolutionair lied, maar een comfortabele terugblik. Het doet wat het belooft, niet meer en niet minder. Soms is dat genoeg — zeker als je zin hebt in muziek die je nergens mee lastigvalt.
Eindoordeel
Sterren: ★★★½☆
Cijfer: 7,3
Charmant, verzorgd en nostalgisch correct.
Hit score: 7,5
Toegankelijk en radiovriendelijk binnen zijn niche — dit zou zomaar blijven hangen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten