Dit is geen nummer dat rustig wil landen. Streets Of Minneapolis is geschreven met haast, en die haast hoor je. Niet slordig, maar noodzakelijk. Bruce Springsteen kijkt hier niet terug, hij reageert. Op een Amerika dat kraakt, schuurt en soms openlijk ontspoort. Dit is geen mythisch Amerika van highways en dromen, maar een land waar namen op straat blijven liggen.
Muzikaal grijpt Springsteen terug naar zijn meest sobere gereedschap: gitaar, mondharmonica, drums. Geen franje, geen nostalgische glans. Het klinkt bijna ouderwets in zijn directheid — en juist daardoor actueel. Dit is protestmuziek zonder metaforen die je eerst moet uitpakken. Alles ligt open en bloot.
De tekst is het hart van het nummer. Die blijft hangen. Niet omdat hij mooi wil zijn, maar omdat hij niet anders kán dan blijven plakken. “We’ll remember the names of those who died, on the streets of Minneapolis.” Dat is geen poëzie, dat is een belofte. En ook een aanklacht. Springsteen zingt niet boos, maar vastberaden. Dat maakt het misschien nog harder.
Je voelt hier de schrik van iemand die zijn eigen land niet meer herkent. De angst dat alles verder uit elkaar valt. Dat woorden te laat komen — maar zwijgen geen optie meer is. Dit nummer had inderdaad nooit hoeven bestaan. Maar het móést geschreven worden.
Is dit een hit? In commerciële zin waarschijnlijk niet. Het is te zwaar, te direct, te ongemakkelijk. Maar als cultureel moment staat het er. Dit is Springsteen die zijn rol serieus neemt, ook nu nog. Geen veilige legacy-act, maar een artiest die zich blijft uitspreken.
Cijfer: 8,7
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 6,9
Geen opmerkingen:
Een reactie posten