Dit is zo’n samenwerking waarvan je vooraf denkt: dit kan óf geniaal worden, óf een duur kunstproject waar niemand om vroeg. Traffic Lights zit daar precies tussenin. En dat is eigenlijk best knap.
Flea doet hier wat hij het beste kan: niet de show stelen, maar onrust veroorzaken. Zijn baslijn loopt niet, die schuifelt. Alsof hij twijfelt of hij wel groen krijgt. Thom Yorke komt daaroverheen met die bekende stem: half fluisterend, half alsof hij net wakker is geworden in een te stille kamer. Yorke klinkt hier niet dramatisch, maar waakzaam. Alsof hij elk moment kan besluiten weer te verdwijnen.
Het nummer kabbelt, schuurt en weigert om ergens écht heen te gaan. Geen refrein om aan vast te houden, geen climax waar je naartoe werkt. Dit is muziek die je niet begeleidt, maar observeert. Alsof je samen met Yorke en Flea bij een kruispunt staat en niemand het lef heeft om door te rijden. Groen licht of niet.
De sfeer is broeierig en licht ongemakkelijk, precies zoals je mag verwachten van deze twee. Het voelt meer als een nachtelijke gedachte dan als een afgerond lied. En dat is tegelijk de kracht én de zwakte. Fascinerend, ja. Verslavend, nee. Dit is geen nummer dat je “nog even” opzet. Dit is een nummer dat je per ongeluk te hard laat binnenkomen.
Traffic Lights is kunstzinnig zonder pretentie, maar ook afstandelijk zonder zich daar echt voor te verantwoorden. Voor fans van Yorke is dit vertrouwd terrein. Voor Flea-liefhebbers misschien zelfs wat braaf. En voor de radio: totaal onbruikbaar. Maar dat lijkt hier ook niet de bedoeling.
Cijfer: 7,8
Sterren: ★★★★☆
Hitpotentie: 5,9
Geen groen licht voor de hitparades, wel een intrigerend rood-oranje moment waar je nét iets te lang bij blijft staan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten