Dat klinkt als een geruststelling die je jezelf influistert terwijl je hoopt dat niemand doorheeft dat het niet helemaal klopt. En precies dáár begint “ratio”.
Dit is indiepop die bewust klein blijft. Geen grote refreinen, geen dramatische bochten, geen moment waarop iemand “nu!” roept. “ratio” beweegt zich in het schemergebied tussen denken en voelen, tussen controle en twijfel. Het nummer klinkt berekend — maar niet kil. En dat is knap.
De productie is minimalistisch en helder. Synths en beats houden afstand, alsof ze elkaar niet willen aanraken. Alles is strak afgemeten, bijna wiskundig, maar onder die ratio zit een lichte nervositeit. Alsof het hoofd de boel probeert te redden terwijl het gevoel zachtjes tegenstribbelt.
De zang is ingetogen, licht afstandelijk, zonder emotieloos te worden. Geen drama, geen pathos. Dit is iemand die zijn gevoelens niet uitschreeuwt, maar analyseert. Dat maakt “ratio” geen nummer dat je meteen raakt, maar wel eentje dat langzaam blijft hangen.
Tekstueel draait het om balans zoeken: redelijkheid tegenover emotie, logica tegenover instinct. Geen antwoorden, wel observaties. En dat voelt eerlijk. Dit is geen lied dat je vertelt hoe het zit — het laat zien hoe het voelt om het niet zeker te weten.
“ratio” is geen hit die zichzelf naar voren duwt. Het werkt beter in de marge, op momenten dat je hoofd harder praat dan je hart. Geen sensatie, wel een duidelijke signatuur.
Eindoordeel
Sterren: ★★★★☆
Cijfer: 7,9
Koel, doordacht en subtiel onrustig.
Hit score: 7,0
Geen playlistknaller, wel een nummer dat groeit bij herhaald luisteren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten