MIKA heeft altijd geklonken alsof hij tegelijk op een piano sprong en een musical binnenliep. Groot, kleurrijk en nooit bang voor een beetje overdrijving. All The Same laat een andere kant zien. Minder glitter, meer reflectie. Alsof hij even is gaan zitten om te kijken wat er overbleef toen het confetti was opgeruimd.
Het nummer begint relatief ingetogen. Piano voorop, de productie netjes op de achtergrond. MIKA zingt rustiger dan we van hem gewend zijn, bijna bedachtzaam. Dat staat hem goed. Zijn stem blijft herkenbaar, maar klinkt minder uitbundig, meer gecontroleerd. Alsof hij zichzelf toestaat om niet altijd de vrolijke circusdirecteur te zijn.
Muzikaal blijft het veilig. Het nummer bouwt op zoals je verwacht, het refrein opent zich keurig en sluit ook weer netjes af. Geen scherpe bochten, geen verrassingen. En dat is precies waar het een beetje wringt. All The Same wil ontroeren, maar durft net niet ver genoeg te gaan om echt te raken.
Tekstueel draait het om gelijkheid, acceptatie en verbondenheid. Mooie intenties, duidelijk gebracht, misschien iets te duidelijk. Het voelt soms alsof de boodschap belangrijker is dan de spanning in het lied. Dat maakt het sympathiek, maar ook wat voorspelbaar.
Is dit een hit? Ja, daar is het vakkundig genoeg voor. Het is toegankelijk, radiovriendelijk en niemand zal zich eraan storen. Maar het mist dat speelse randje dat MIKA ooit zo onderscheidend maakte.
Cijfer: 7,4
Sterren: ★★★☆☆
Hitpotentie: 7,8
Netjes, oprecht en goed bedoeld — maar MIKA op halve kracht blijft toch een beetje braaf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten