ZACH BRYAN & LANA DEL REY – LIES
Zelfs Lana Del Rey krijgt me niet wakker
★★ – 4/10
Deze zondag begint muzikaal een behoorlijke beproeving te worden. Eerst Måneskin met het fantasieloze MAMMAMIA. En nu Zach Bryan met Lies, waarvoor hij ook nog eens Lana Del Rey heeft weten te strikken. Je zou denken dat het daarmee alleen maar beter kan worden. Helaas. Ik heb inmiddels meer behoefte aan een dubbele espresso dan aan een tweede luisterbeurt.
Pfff.
En dat terwijl ik best iets heb met melancholische muziek.
Sterker nog, een groot deel van mijn favoriete artiesten verdient zijn brood met verdriet, verlangen en andere vormen van menselijke ellende.
The National, The Slow Show, Sigur Rós.
Stuk voor stuk artiesten die niet bepaald bekendstaan om hun vrolijke carnavalsrepertoire.
Maar er is een belangrijk verschil tussen melancholie en verveling.
En precies daar gaat het bij Lies voor mij mis.
Zach Bryan beschikt over een herkenbare, enigszins verweerde stem. Zijn manier van zingen heeft iets eerlijks en ongepolijsts.
Dat kan bijzonder aantrekkelijk zijn.
Alleen heeft een goede stem ook een goed nummer nodig.
En daar wringt de schoen.
Lies beweegt zich voort in een traag tempo, met een ingetogen begeleiding en een melodie die nauwelijks van haar plaats lijkt te komen.
Het begint rustig.
Het blijft rustig.
En wanneer ik denk dat er eindelijk iets gaat gebeuren, blijkt het nummer gewoon verder te gaan waar het gebleven was.
Ik heb niets tegen langzaam opgebouwde liedjes.
Maar er moet onderweg wel iets te ontdekken zijn.
Een onverwachte akkoordwisseling.
Een melodie die zich langzaam ontvouwt.
Of een emotionele ontlading waardoor alle eerdere ingetogenheid ineens betekenis krijgt.
Hier wacht ik tevergeefs.
En dan verschijnt Lana Del Rey.
Normaal gesproken is dat voor mij een reden om rechtop te gaan zitten.
Ik hou van haar filmische melancholie, haar bijzondere stemgeluid en de manier waarop ze een eenvoudig liedje een bijna mysterieuze sfeer kan geven.
Maar zelfs Lana kan niet alles redden.
Haar bijdrage geeft het nummer weliswaar wat extra kleur, maar verandert weinig aan het fundamentele probleem.
De compositie blijft te vlak.
En een prachtige stem kan een gebrek aan muzikale ontwikkeling nu eenmaal niet volledig compenseren.
Dat is alsof je een saaie vergadering laat voorzitten door een geweldige acteur.
De vergadering wordt er misschien iets aangenamer van.
Maar je wilt nog steeds graag naar huis.
Wat me vooral tegenvalt, is het gebrek aan spanning tussen de twee stemmen.
Een duet wordt interessant wanneer artiesten elkaar uitdagen, aanvullen of onverwacht iets nieuws laten horen.
Denk aan Nick Cave en Kylie Minogue met Where the Wild Roses Grow.
Twee totaal verschillende stemmen die samen een onvergetelijk verhaal vertellen.
Bij Zach Bryan en Lana Del Rey hoor ik vooral twee artiesten die zich keurig aanpassen aan dezelfde ingetogen sfeer.
Niemand lijkt de ander werkelijk uit zijn comfortzone te halen.
En dat is een gemiste kans.
Natuurlijk zullen liefhebbers van Bryan dit nummer waarschijnlijk waarderen.
De sobere aanpak, de emotionele ondertoon en de rustige begeleiding passen bij zijn muzikale wereld.
Maar voor mij ontbreekt de noodzaak.
Waarom moet ik dit nummer nog een keer horen?
Die vraag kan ik na meerdere luisterbeurten nauwelijks beantwoorden.
Het nummer is niet slecht gezongen.
De productie is verzorgd.
En de samenwerking klinkt op papier bijzonder aantrekkelijk.
Maar goede bedoelingen leveren nog geen boeiende muziek op.
Ik wil geraakt worden.
Of verrast.
Desnoods een beetje geïrriteerd.
Alles liever dan het gevoel dat ik langzaam in slaap word gewiegd.
En dat is precies wat hier gebeurt.
Heb ik dan helemaal geen positief punt?
Jawel.
Lana Del Rey klinkt nog altijd prachtig.
En Zach Bryan probeert zijn muziek tenminste niet vol te stoppen met overbodige effecten.
Dat waardeer ik.
Maar soberheid is alleen een kwaliteit wanneer er iets sterks overblijft.
Bij Lies blijft voor mij te weinig over.
Misschien ben ik na Måneskin gewoon muzikaal uitgeput.
Maar ik vrees dat het probleem toch echt bij deze single ligt.
Eerst MAMMAMIA. Nu LIES. Als er vandaag nog een derde tegenvaller verschijnt, ga ik vrijwillig naar het geluid van mijn wasmachine luisteren. Daar zit tenminste nog een verrassende centrifuge in.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★ – 4/10
Zang Zach Bryan: ★★★☆☆
Zang Lana Del Rey: ★★★★☆
Melodie: ★★☆☆☆
Arrangement: ★★☆☆☆
Originaliteit: ★★☆☆☆
Herbeluisterbaarheid: ★½
Plus: de karakteristieke stemmen van Zach Bryan en Lana Del Rey, een verzorgde productie en een ingetogen benadering.
Min: slaapverwekkend tempo, weinig melodische ontwikkeling, nauwelijks spanning tussen de stemmen en een compositie die nergens werkelijk indruk maakt.
Voor liefhebbers van: Zach Bryan, Lana Del Rey en ingetogen Amerikaanse singer-songwritermuziek.
INDIE TOP 20-potentie: ★☆☆☆☆ – Voorlopig absoluut geen kandidaat.
Eindoordeel: Lies is een teleurstellende samenwerking tussen twee artiesten die afzonderlijk veel meer kunnen. Zelfs Lana Del Rey weet deze vlakke compositie niet naar een hoger niveau te tillen.
Deze zondag is muzikaal zwaar. En het ergste is: ik ben nog niet eens aan het avondeten toe.
4/10 – TWEE STERREN.
https://youtu.be/nhR-Ka-aKUs?si=tKStTn8zY_ngG09M
Geen opmerkingen:
Een reactie posten