JADE STREET – SPIDER
Geen verwachtingen. En dan krijg je ineens dit.
★★★★☆ – 8/10
De beste muzikale verrassingen zijn meestal de bands waarvan je vijf minuten eerder nog nooit had gehoord.
En precies dat gebeurde met Jade Street – Spider.
Geen verwachtingen.
Geen idee wat er ging komen.
Geen persbericht van vier A4’tjes waarin alvast wordt uitgelegd dat we hier te maken hebben met “de belangrijkste nieuwe band van hun generatie”.
Gewoon:
Jade Street – Spider.
Play.
En verdomd.
Dit is leuk.
Dat is misschien wel de fijnste manier om nieuwe muziek te ontdekken. Je verwacht helemaal niets en binnen een halve minuut zit je rechtop.
Gitaar.
Bas.
Een lekker ritme.
En ergens in mijn hoofd gaat onmiddellijk een klein jaren-tachtiglampje branden.
The Smiths.
Niet voluit.
Niet zo dat Morrissey ineens uit de kast springt en vraagt waarom niemand hem heeft uitgenodigd.
Maar in de verte hoor ik het wel.
Vooral in het gitaarwerk zit die lichte, sprankelende beweging die me even aan Johnny Marr doet denken. Geen enorme akkoordenmuur, maar gitaren die om de melodie heen bewegen.
Dat vind ik heerlijk.
Ook de bas krijgt voldoende ruimte en zorgt ervoor dat Spider niet verandert in een nostalgische oefening voor mensen die hun eerste platen nog bij V&D kochten.
Er zit tempo in.
Beweging.
En vooral plezier.
Dat laatste hoor ik tegenwoordig eigenlijk te weinig.
Nieuwe alternatieve muziek moet soms zó serieus klinken dat je na drie nummers spontaan de gordijnen dichtdoet en een afspraak bij de therapeut maakt.
Jade Street doet iets anders.
Spider heeft iets lichts.
Niet oppervlakkig.
Gewoon lekker.
En daar mag muziek óók voor dienen.
De jaren tachtig zijn duidelijk aanwezig. Ik hoor naast The Smiths ook iets van die Britse gitaarpop waarin postpunk langzaam melodieuzer werd. Janglepop, new wave en indie lopen hier prettig door elkaar.
Maar gelukkig voelt het niet als verkleedpartij.
Niemand heeft voor de opname eerst een regenjas uit 1984 bij de kringloop gekocht.
Tenminste, dat hoop ik.
Het nummer klinkt fris genoeg om in 2026 te functioneren.
En juist omdat ik geen enkele verwachting had, komt het extra lekker binnen.
Mijn kritiek?
Die is er.
Want na die sterke eerste indruk wil ik van Jade Street nu vooral horen wat hen écht van andere bands onderscheidt.
De invloed van jaren tachtig-gitaarpop is aantrekkelijk, maar ook herkenbaar. The Smiths hebben inmiddels zoveel muzikale kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen dat Johnny Marr eigenlijk alimentatie zou kunnen vragen.
Voor een 9 wil ik daarom nog één element horen waarvan ik onmiddellijk zeg:
dat is Jade Street.
Een vreemde overgang.
Een onverwachte gitaarlijn.
Een refrein dat me compleet overvalt.
Dat ontbreekt nog een beetje.
Maar wat maakt het uit?
Het is maandag.
Je zet zonder verwachtingen een onbekende band op.
Een paar minuten later staat het volume harder.
En ineens is het begin van de week helemaal niet zo beroerd meer.
Soms hoeft een muzikale verrassing niet groter te zijn dan dat.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ – 8/10
Gitaar: ★★★★½
Melodie: ★★★★☆
Groove: ★★★★☆
Jaren 80-factor: ★★★★½
Eigen gezicht: ★★★½☆
Verrassingsfactor: ★★★★★
Plus: heerlijk fris gitaarwerk, fijne melodie en precies genoeg jaren tachtig zonder stoffig te worden.
Min: Jade Street mag nog iets nadrukkelijker een volledig eigen geluid laten horen.
Ik hoor in de verte: The Smiths, Johnny Marr, janglepop en Britse new wave uit de jaren tachtig.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆
Eindoordeel: Ik verwachtte werkelijk niets van Jade Street en Spider. Misschien is dat precies waarom hij zo lekker binnenkomt. Een fijne muzikale verrassing, een vleug The Smiths in de verte en een uitstekend begin van de week. 8/10.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten