LUCIENNE LARDENOYE – ELASTIEK
Hoe ver kun je meebuigen voordat je zelf breekt?
★★★★☆ – 8/10
Soms krijg je een album toegestuurd waarvan je de artiest nog nauwelijks kent en blijkt na tien nummers dat je ineens een compleet levensverhaal hebt gehoord.
Dat gebeurt bij Elastiek, het debuutalbum van Lucienne Lardenoye.
En dan is die titel uitstekend gekozen.
Een elastiek kan rekken.
Het kan iets bij elkaar houden.
Maar trek je te lang en te hard, dan zegt het uiteindelijk: zoek het maar uit.
Knapt-ie.
Precies daarover gaat deze plaat.
Lardenoye maakt Nederlandstalige alternatieve poëziepop. Dat klinkt op papier een beetje alsof je er eerst een culturele subsidieaanvraag voor moet invullen, maar gelukkig is de muziek veel toegankelijker dan het etiket doet vermoeden.
Indie, jazz, americana en singer-songwriterpop lopen door elkaar. Daarboven ligt haar warme, rustige stem.
En vooral: ruimte.
Deze plaat hoeft niet voortdurend indruk te maken.
Dat past bij het verhaal.
Elastiek begint bij een einde en werkt langzaam richting een nieuw begin. Rouw vormt daarbij een belangrijk vertrekpunt. Haar vriend Rik Kraak verloor binnen korte tijd zijn broer door zelfdoding en zijn vader aan kanker. Lardenoye probeerde hem zo goed mogelijk te ondersteunen, maar merkte gaandeweg dat voortdurend meebewegen met het verdriet van iemand anders ook iets met jezelf doet.
Hoe ver kun je voor iemand rekken?
Wanneer wordt liefde zelfopoffering?
En wanneer moet je zeggen: nu moet ik mezelf ook nog ergens terugvinden?
Dat komt het sterkst samen in de titeltrack Elastiek.
Voor mij zonder twijfel het beste nummer van het album.
Muzikaal wordt daar precies gedaan wat de tekst nodig heeft. Aanvankelijk klinkt alles breekbaar en bijna troostend, maar vervolgens komen er stevigere, hoekige ritmes binnen.
Mooi gevonden.
De muziek wordt zelf een elastiek.
Ze trekt.
Geeft mee.
Komt onder spanning te staan.
En je blijft wachten op het moment waarop ze breekt.
Hier hoor je ook Lardenoyes achtergrond als klassiek geschoolde pianist, zonder dat het nummer ineens verandert in een toelatingsexamen voor het conservatorium.
Gelukkig.
Ook de gesproken teksten die door het album lopen werken goed. Ze verbinden nummers als Nieuw Einde, Nacht, Gewichtloos, Schemeren, Hier, Even Niet, Windmolen en Altijd Te Weinig met elkaar.
Daardoor voelt Elastiek daadwerkelijk als één album en niet als tien losse nummers die toevallig dezelfde hoes hebben gekregen.
En dan eindigen we bij Nieuw Begin.
Dat vind ik misschien wel het mooiste idee van de plaat.
Want na verlies komt niet ineens een keurige oplossing.
Rouw verdwijnt niet omdat het laatste nummer begint.
Maar er kan wél weer iets naast ontstaan.
Liefde.
Hoop.
Een kind.
Nieuw leven.
Zelfs het zoontje van Lucienne en Rik is even op het album te horen. Geen effectbejag, maar een klein menselijk detail dat de cirkel prachtig rondmaakt.
Mijn kritiek zit vooral in de voorzichtigheid.
Soms zou ik willen dat Lardenoye muzikaal wat harder aan dat elastiek trekt. Een paar nummers blijven erg netjes binnen die warme, melancholische sfeer. Eén of twee werkelijk onverwachte arrangementen hadden het album nog meer spanning kunnen geven.
Daarom 8/10 en geen 9.
Maar als debuut?
Een bijzonder volwassen plaat.
Niet omdat alles perfect is.
Maar omdat Lucienne Lardenoye precies weet waarover ze wil vertellen.
En belangrijker:
ze weet wanneer ze moet zingen.
En wanneer even niet.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ – 8/10
Teksten: ★★★★½
Stem: ★★★★☆
Sfeer: ★★★★½
Arrangementen: ★★★★☆
Originaliteit: ★★★★☆
Emotionele zeggingskracht: ★★★★½
🏆 Beste track: ELASTIEK – 9/10
Plus: persoonlijk zonder sentimenteel te worden, mooie combinatie van poëziepop, indie, jazz en americana.
Min: sommige nummers blijven muzikaal iets te voorzichtig; af en toe had dat elastiek nog harder gespannen mogen worden.
Andere opvallende tracks: Nieuw Einde, Gewichtloos en Nieuw Begin.
Eindoordeel: Elastiek is een debuut over verlies, maar uiteindelijk vooral over wat mensen daarna doen: vasthouden, loslaten, opnieuw beginnen. Een warme, persoonlijke Nederlandse plaat met een uitstekende titeltrack. 8/10.
https://youtu.be/42ocmEV_oJE?si=77tnSLkmUwl9TwRD
Geen opmerkingen:
Een reactie posten