JOHNNY MARR – THE AGE OF EVERYTHING
De stille gitaarheld hoeft op zijn 62ste niemand meer iets te bewijzen
★★★★☆ – 8/10
Er zijn gitaristen die bij iedere solo willen laten horen hoeveel vingers ze hebben.
En er is Johnny Marr.
Een paar akkoorden zijn meestal voldoende.
Je hoort die heldere, rinkelende gitaar en denkt onmiddellijk: ja hoor, daar is hij weer.
Op The Age Of Everything brengt Marr alles samen wat hem in ruim veertig jaar zo'n invloedrijke gitarist en songwriter heeft gemaakt. En misschien is dat wel meteen de grootste kwaliteit van deze plaat.
Alles zit erin.
Gitaarpop, postpunk, elektronica, melancholie, melodie en vooral dat typische Marr-geluid dat ooit The Smiths mede definieerde, maar inmiddels allang niet meer uitsluitend bij die band hoort.
Gelukkig maar.
Want wie in 2026 nog steeds bij iedere nieuwe plaat van Johnny Marr alleen maar vraagt waar Morrissey is gebleven, heeft de afgelopen veertig jaar waarschijnlijk onder een bijzonder grote steen gelegen.
The Age Of Everything voelt juist als het werk van iemand die zijn verleden kent, maar er niet meer door wordt bestuurd.
De gitaren staan uiteraard centraal.
Maar Marr gebruikt ze nooit als spierballen.
Luister naar de manier waarop verschillende gitaarlijnen door elkaar bewegen. Een klein akkoord hier, een melodietje daar, vervolgens een laag elektronica eronder. Marr bouwt nummers eerder als een architect dan als een traditionele rockgitarist.
Hij speelt niet over een liedje heen. Hij bouwt het liedje met zijn gitaar.
Daarom blijft deze plaat ook na meerdere luisterbeurten interessant.
De eerste keer hoor je vooral de melodieën.
De tweede keer de gitaren.
En bij de derde luisterbeurt ontdek je ineens ergens achterin een klein detail waarvan je zweert dat het er daarvoor nog niet zat.
Marr is bovendien een betere zanger geworden.
Nee, hij gaat morgen Adele niet vervangen.
Dat hoeft ook niet.
Zijn enigszins afstandelijke stem past uitstekend bij deze muziek. Juist doordat hij nergens probeert de grote rockzanger uit te hangen, blijft er ruimte voor de arrangementen.
En dan komt het slot.
Daar krijgen de haunting vocals van Sheldon een belangrijke rol. Het album wordt niet afgesloten met een bombastische gitaarsolo of een laatste poging om iedereen het stadion uit te blazen.
Integendeel.
De plaat trekt zich langzaam terug.
En wanneer die laatste stemmen verdwijnen, ontstaat precies het effect dat een goed album hoort te hebben:
ik wil hem opnieuw opzetten.
Toch kom ik op een 8 en niet hoger.
Waarom?
Omdat Marr zó goed weet wat hij doet dat ik soms een beetje gevaar mis.
Alles klopt.
Misschien klopt het af en toe zelfs iets te goed.
Eén nummer waarop hij de complete Marr-handleiding uit het raam had gegooid, had The Age Of Everything nog spannender gemaakt.
Maar dat is kritiek op hoog niveau.
Want dit is een volwassen, rijke en bijzonder zorgvuldig gemaakte plaat van een muzikant die niet voortdurend hoeft te vertellen hoe invloedrijk hij is.
Luister naar de gitaren.
Dan weet je het vanzelf.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ – 8/10
Gitaar: ★★★★★
Songwriting: ★★★★½
Productie: ★★★★½
Zang: ★★★★☆
Originaliteit: ★★★★☆
Houdbaarheid: ★★★★½
Plus: schitterend gitaarwerk, veel details en een prachtig sfeervol slot.
Min: Marr beheerst zijn vak inmiddels zó goed dat ik af en toe één echt gevaarlijke uitschieter mis.
Hoogtepunt: de manier waarop het album richting het spookachtig mooie slot langzaam van kleur verandert.
Voor liefhebbers van: Johnny Marr, The Smiths, Editors, The Cure en intelligente Britse gitaarpop.
INDIE TOP 20-materiaal: absoluut — hier zitten meerdere kandidaten tussen.
Eindoordeel: The Age Of Everything zou zomaar het hoogtepunt van Johnny Marrs solowerk kunnen zijn. Alles wat hem tot zo'n bijzondere en invloedrijke gitarist heeft gemaakt, komt hier samen. En wanneer de laatste tonen verdwijnen, is het grootste compliment eigenlijk heel eenvoudig:
je wilt de plaat meteen nog een keer draaien. 8/10.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten