MÅNESKIN – MAMMAMIA
Nee, geen ABBA. En helaas ook geen meesterwerk.
★★½ – 5/10
Mamma mia! Bij die woorden denk ik onmiddellijk aan ABBA. Aan heerlijke melodieën, onweerstaanbare refreinen en vier Zweden die precies wisten hoe je een popliedje moest schrijven. Maar nee, dit is Måneskin. En waar ABBA met twee woorden een klassieker wist te maken, komt de Italiaanse rockband niet verder dan een behoorlijk fantasieloos nummer.
En dat vind ik jammer.
Want ik heb best sympathie voor Måneskin.
Sinds hun overwinning op het Eurovisie Songfestival met Zitti e buoni hebben ze bewezen dat rockmuziek nog altijd een groot publiek kan bereiken.
Een jonge band met uitstraling, lef en een zanger die het podium weet te domineren.
Dat zag er veelbelovend uit.
Maar uitstraling alleen is natuurlijk niet voldoende.
Je moet ook goede nummers schrijven.
En precies daar begint mijn probleem met MAMMAMIA.
Het nummer opent met een stevige baslijn en een ritme dat onmiddellijk duidelijk maakt dat we vooral moeten gaan bewegen.
Prima.
Maar daarna gebeurt er muzikaal opvallend weinig.
De gitaren klinken rauw, de drums doen hun werk en zanger Damiano David gooit zijn gebruikelijke dosis bravoure in de strijd.
Alle ingrediënten zijn aanwezig.
Alleen is iemand vergeten er een interessant liedje van te maken.
Het refrein is eenvoudig, nadrukkelijk en vooral eindeloos herhalend.
Mamma mia, mamma mia.
Ja, dat hebben we inmiddels begrepen.
Maar komt er ook nog een melodie?
Ik wacht geduldig.
En wacht nog even.
Helaas.
De band lijkt vooral te vertrouwen op energie en provocatie. Alsof een uitdagende houding automatisch voldoende is om muzikaal indruk te maken.
Dat werkte misschien bij hun eerste internationale doorbraak.
Maar inmiddels verwacht ik meer.
Waar is de fantasie gebleven?
Neem Zitti e buoni. Daar hoorde ik een band met een duidelijke eigen identiteit. Italiaanse rock met temperament, overtuiging en een aantrekkelijke rauwheid.
Bij MAMMAMIA hoor ik vooral een groep muzikanten die heel graag stoer wil klinken.
En dat is toch iets anders.
Damiano beschikt over een karakteristieke stem, maar zijn overdreven voordracht begint me hier behoorlijk te irriteren.
Hij klinkt alsof hij voortdurend wil bewijzen dat hij de gevaarlijkste man van de straat is.
Terwijl ik vooral denk: schrijf eerst eens een fatsoenlijk refrein.
Ook gitarist Thomas Raggi krijgt weinig gelegenheid om werkelijk iets bijzonders te laten horen.
De gitaarpartijen zijn functioneel, maar nauwelijks verrassend.
En de ritmesectie?
Die houdt het nummer keurig overeind.
Maar daarmee houdt het compliment ook wel op.
Natuurlijk begrijp ik waarom dit nummer bij een groot publiek aanslaat.
Het is kort, direct en geschikt om tijdens een concert massaal mee te schreeuwen.
Dat heeft ook zijn waarde.
Niet ieder rocknummer hoeft een ingewikkeld kunstwerk te zijn.
Maar eenvoud is iets anders dan gemakzucht.
De beste eenvoudige nummers hebben juist een ijzersterke melodie of een bijzonder muzikaal idee.
Denk aan The White Stripes.
Of aan de vroege Arctic Monkeys.
Die bands konden met weinig middelen iets onvergetelijks maken.
Bij Måneskin hoor ik vooral veel lawaai rondom een nogal mager idee.
Heb ik dan helemaal niets positiefs te melden?
Jawel.
De productie is energiek, de baslijn werkt goed en de band klinkt alsof ze plezier heeft in wat ze doet.
Dat is prettig.
Alleen beleef ik er als luisteraar aanzienlijk minder plezier aan.
Misschien is MAMMAMIA vooral bedoeld als een brutale, luchtige rocksong.
Dat kan.
Maar ook een luchtig nummer mag best een beetje inventief zijn.
En daar schiet Måneskin voor mij tekort.
Het verschil met ABBA?
Die hadden geen leren broeken, uitdagende poses of overdreven stoerdoenerij nodig om indruk te maken.
Die schreven gewoon geweldige liedjes.
Misschien moet Måneskin daar eens een voorbeeld aan nemen.
Niet door ABBA na te spelen.
Maar door iets meer aandacht te besteden aan melodie, compositie en originaliteit.
Want deze Italianen hebben absoluut talent.
Alleen hoor ik dat hier veel te weinig terug.
Mamma mia? Inderdaad. Maar helaas niet op de manier die de band waarschijnlijk bedoelde.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★½ – 5/10
Zang: ★★★☆☆
Melodie: ★★☆☆☆
Gitaarwerk: ★★½
Productie: ★★★½
Originaliteit: ★★☆☆☆
Herbeluisterbaarheid: ★★☆☆☆
Plus: energieke uitvoering, stevige baslijn en een band die hoorbaar plezier heeft.
Min: fantasieloos refrein, weinig muzikale ontwikkeling en te veel nadruk op uitstraling in plaats van compositie.
Voor liefhebbers van: Måneskin, glamrock en eenvoudige, energieke stadionrock.
INDIE TOP 20-potentie: ★★☆☆☆ – Voorlopig geen kandidaat voor mijn lijst.
Eindoordeel: Måneskin levert met MAMMAMIA een energieke maar middelmatige rocksong af. De band heeft uitstraling genoeg, maar mist hier de muzikale inventiviteit die nodig is om werkelijk indruk te maken.
ABBA maakte van Mamma Mia een klassieker. Måneskin maakt er vooral veel lawaai van.
5/10 – TWEEËNHALVE STER.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten