THOMAS AZIER – BELUGA IN THE SEINE
Een witte walvis, een zwarte bladzijde. En een muzikant die je de adem beneemt.
★★★★★ – 10/10
Sommige artiesten maken liedjes. Thomas Azier maakt complete werelden. Met Beluga In The Seine bewijst hij opnieuw waarom ik hem zo'n unieke muzikant vind. Een witte dolfijn die verdwaalt in de Seine, een beklemmende videoclip en muziek die langzaam onder je huid kruipt. Bijna vier minuten lang houd ik mijn adem in. En daarna? Stilte. Wat een indrukwekkend nummer!
Thomas Azier behoort voor mij tot de interessantste Nederlandse muzikanten.
Niet omdat hij voortdurend probeert hits te scoren. Integendeel. Hij lijkt zich nauwelijks iets aan te trekken van wat commercieel aantrekkelijk is.
En juist daarom vind ik hem zo bijzonder.
Zijn muziek heeft iets eigens. Iets ongrijpbaars. Soms elektronisch en afstandelijk, dan weer kwetsbaar en intens menselijk.
Met Beluga In The Seine gaat hij nog een stap verder.
Hij vertelt een verhaal dat werkelijk heeft plaatsgevonden.
In augustus 2022 zwom een beloega, een witte walvis, de Seine binnen. Het dier hoorde thuis in de koude wateren van het noordpoolgebied, maar was honderden kilometers van zijn natuurlijke leefomgeving afgedwaald.
De wereld keek toe.
Reddingswerkers probeerden het verzwakte dier te helpen. Helaas overleefde het de reddingsoperatie niet.
Een tragisch verhaal.
Maar hoe maak je daar muziek van?
Thomas Azier kiest een even gewaagde als briljante invalshoek: hij vertelt het verhaal vanuit het dier zelf.
En dat klinkt op papier misschien wat merkwaardig.
Een zanger die zich probeert voor te stellen hoe een verdwaalde walvis zich voelt?
Ik zie de gemiddelde popartiest er nog niet aan beginnen.
Maar bij Azier werkt het.
Vanaf de eerste seconden hangt er spanning in de muziek.
De instrumentale begeleiding heeft iets gejaagds, alsof er voortdurend gevaar dreigt.
Ik hoor geen geruststellende melodie die me vertelt dat alles goedkomt.
Integendeel.
Er ontstaat een gevoel van onrust.
Van een wezen dat niet begrijpt waar het terechtgekomen is.
En dan komen de strijkers.
Prachtig.
Dramatisch.
Maar nergens goedkoop sentimenteel.
Ze geven het nummer een bijna filmische intensiteit. Alsof je niet naar een single luistert, maar naar de soundtrack van een aangrijpende natuurdocumentaire.
Alleen is dit geen documentaire.
Dit is muziek die je het verhaal laat voelen.
Dat vind ik een wezenlijk verschil.
De stem van Azier speelt daarin een belangrijke rol.
Hij zingt niet alsof hij een groot publiek moet overtuigen.
Hij klinkt kwetsbaar, soms bijna verloren.
En precies daardoor komt de emotie zo hard binnen.
Wat mij vooral raakt, is de machteloosheid.
Een dier dat zijn vertrouwde wereld kwijt is.
Mensen die proberen te helpen.
En een afloop die ondanks alle goede bedoelingen tragisch blijft.
Daar zit iets universeels in.
We kennen allemaal momenten waarop we de controle verliezen. Waarop we hopen dat iemand ons terug kan brengen naar een veilige plek.
Azier weet dat gevoel muzikaal op te roepen zonder het verhaal onnodig uit te leggen.
En dat is knap.
Heel knap.
Ook de videoclip verdient alle aandacht.
Die is werkelijk beklemmend.
De beelden versterken het gevoel van afzondering, kwetsbaarheid en dreiging.
Het is geen video die je gedachteloos bekijkt terwijl je ondertussen je telefoon controleert.
Hij vraagt je aandacht.
En krijgt die ook.
De combinatie van muziek en beeld maakt Beluga In The Seine tot een indrukwekkende ervaring.
Ik moet denken aan de filmische melancholie van Sigur Rós, de emotionele intensiteit van The Slow Show en de avontuurlijke arrangementen van Peter Gabriel.
Maar eerlijk gezegd doet die vergelijking Azier ook een beetje tekort.
Want hij heeft inmiddels een volkomen eigen muzikale taal ontwikkeld.
Heb ik kritiek?
Nee.
En dat gebeurt niet vaak.
Natuurlijk kun je zeggen dat dit geen gemakkelijk nummer is.
Dat het geen vrolijk refrein heeft.
Dat de sfeer zwaar is.
Maar dat zijn geen tekortkomingen.
Dat zijn bewuste artistieke keuzes.
En ze werken allemaal.
De spanning, de strijkers, de zang en de videoclip vormen samen één geheel.
Niets voelt overbodig.
Niets klinkt geforceerd.
En vooral: niets probeert de tragiek mooier te maken dan ze is.
Thomas Azier laat de muziek spreken waar woorden tekortschieten.
Daarom geef ik dit nummer een tien.
Niet omdat het prettig is om naar te luisteren.
Maar omdat het iets met me doet.
Omdat het me raakt.
En omdat ik na afloop niet onmiddellijk behoefte heb aan een volgend nummer.
Soms moet muziek even kunnen nazinderen.
Een witte walvis verdwaalde in de Seine. Thomas Azier vond er een meesterwerk in.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★★ – 10/10
Zang: ★★★★★
Compositie: ★★★★★
Arrangementen: ★★★★★
Emotionele zeggingskracht: ★★★★★
Videoclip: ★★★★★
Originaliteit: ★★★★★
Plus: een uitzonderlijk verhaal, schitterende strijkers, een beklemmende videoclip en een compositie die diep raakt.
Min: geen. Dit nummer is precies zoals het moet zijn.
Voor liefhebbers van: Sigur Rós, Peter Gabriel, The Slow Show, Woodkid en de avontuurlijke kant van Radiohead.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een absolute kandidaat voor de nummer 1-positie.
Eindoordeel: Thomas Azier maakt van een tragische gebeurtenis een adembenemend muzikaal kunstwerk. Een unieke artiest met een unieke compositie.
De beloega vond de weg naar huis niet terug. Thomas Azier gaf hem iets anders: een stem die blijft klinken.
10/10 – VIJF STERREN.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten