EDITORS – SURFACE, ECHO & SOUND
Ik hou van Editors. Maar juist daarom mag ik best wat kritischer zijn.
ALBUM VAN DE WEEK | ★★★½☆ – 7/10
Ik heb een zwak voor Editors. Een behoorlijk groot zwak zelfs. Tom Smith hoeft zijn mond maar open te doen en ik ben meestal al verkocht. Die donkere stem, die melancholie en die prachtige combinatie van gitaren en elektronica. Editors heeft mij de afgelopen twintig jaar zelden teleurgesteld.
Maar liefde maakt blind. En gelukkig ben ik niet doof.
Met Surface, Echo & Sound keert Editors terug naar een organischer geluid. Minder elektronica, meer gitaren en vooral meer ruimte voor het samenspel.
Na het vertrek van Blanck Mass lijkt de band zijn experimentele periode voorlopig achter zich te laten.
Op papier klinkt dat aantrekkelijk.
Maar tijdens het luisteren merk ik dat ik iets mis.
De spanning. Het onverwachte. Dat heerlijke gevoel dat Editors me muzikaal ergens naartoe brengt waar ik nog niet eerder ben geweest.
Het titelnummer opent ingetogen. Mooi, absoluut. Maar ik zit nog niet onmiddellijk op het puntje van mijn stoel.
Bij Call It In komt gelukkig wat meer energie vrij.
En dan volgt The Rush.
Kijk, hier word ik blij van!
Die prachtige melodie, de mandoline en die bijna R.E.M.-achtige sfeer. Hier hoor ik een band die durft te spelen met zijn eigen geluid.
Ook Rescue overtuigt.
En bij Shadow laat Tom Smith opnieuw horen waarom ik zijn stem zo bijzonder vind.
Die man kan melancholie laten klinken alsof het een natuurverschijnsel is.
Maar mijn persoonlijke hoogtepunt blijft Much Love.
Wat een heerlijke baslijn!
Ik hoor Depeche Mode, Duran Duran en natuurlijk de donkere Editors uit hun beste jaren.
Dit is precies het soort muziek waarvoor ik ooit fan ben geworden.
Ook Seriously vind ik sterk. Niet voor niets heeft dat nummer al een mooie plek in mijn INDIE TOP 20 veroverd.
Maar daarna merk ik dat mijn enthousiasme niet voortdurend overeind blijft.
Sommige nummers zijn prachtig gearrangeerd, maar missen een werkelijk verrassende melodie.
Andere composities blijven iets te netjes binnen de lijnen.
En dat is nu juist wat ik niet van Editors verwacht.
Ik heb genoten van hun gitaren.
Maar ik hield óók van hun elektronische avonturen.
Van In This Light and on This Evening tot EBM.
Die albums waren niet altijd gemakkelijk, maar ze durfden tenminste iets.
Nu klinkt Editors soms alsof de band vooral wil bewijzen dat hij weer een echte rockband is.
Prima.
Maar dat wisten we toch allang?
Ik hoef niet terug naar 2005. Ik wil horen waar Editors in 2026 naartoe durft.
Begrijp me niet verkeerd.
Dit is absoluut geen slecht album.
Er staan prachtige nummers op.
Tom Smith zingt fantastisch.
En als band klinkt Editors hechter dan ooit.
Maar een goed samenspel is nog geen garantie voor een spannend album.
Daarom geef ik drieënhalve ster. Een zeven.
Misschien ben ik strenger voor Editors dan voor andere bands.
Dat klopt.
Maar dat komt omdat ik weet waartoe deze muzikanten in staat zijn.
En omdat ze mij al zoveel prachtige muziek hebben gegeven.
Surface, Echo & Sound is een goed album. Alleen had ik gehoopt op een geweldig album.
En dat verschil hoor ik.
Editors heeft de synthesizers grotendeels opgeborgen. Ik hoop alleen dat ze de sleutel niet zijn kwijtgeraakt.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
ALBUM VAN DE WEEK
★★★½☆ – 7/10
Mijn favorieten: Much Love, The Rush, Rescue, Seriously en Shadow.
Plus: Tom Smiths geweldige stem, prachtige baslijnen, sterke melodieën en een hecht bandgeluid.
Min: te weinig verrassingen, minder experiment en soms muzikaal wat voorzichtig.
Voor liefhebbers van: The Cure, Depeche Mode, R.E.M., Interpol en The War On Drugs.
Eindoordeel: Ik blijf een groot liefhebber van Editors. Maar juist daarom verwacht ik meer dan een verzameling keurige, goed gespeelde nummers.
Een zeven uit liefde. En drieënhalve ster omdat ik weet dat Editors veel meer in huis heeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten