MARCO MENGONI – GIORNATE PERSE
Over de top? Natuurlijk. Het is tenslotte Italiaans.
★★★★☆ – 8/10
Er zijn van die nummers die eigenlijk helemaal niet thuishoren bij De Alternatieve Muziekman. Geen donkere gitaren, geen Britse melancholie, geen zanger die klinkt alsof hij al drie weken met niemand heeft gesproken. Nee, gewoon een Italiaan die zijn hart uitstort en daarbij vermoedelijk de halve straat wakker zingt.
Marco Mengoni – Giornate perse is zo'n nummer.
En ik vind het heerlijk.
Ik heb namelijk een zwak voor Italiaanse en Franse muziek. Dat is misschien vreemd voor iemand die doorgaans enthousiast wordt van The National, Editors, Depeche Mode en The Slow Show. Maar zodra een Italiaan zijn stembanden opentrekt of een Fransman met enig drama zijn gevoelens bezingt, ben ik opvallend bereid mijn muzikale principes tijdelijk op te bergen.
Die principes kunnen best een middag zonder mij.
Giornate perse betekent zoiets als verloren dagen. Een titel die eigenlijk behoorlijk melancholisch klinkt. En dat past bij de emotionele benadering van Marco Mengoni.
Want Italianen zingen zelden alsof ze even een boodschap komen afleveren.
Nee, er moet gevoeld worden.
En liefst door iedereen binnen een straal van vijf kilometer.
Mengoni beschikt over een stem waarmee hij moeiteloos een nummer naar een hoger emotioneel niveau kan tillen. Hij zingt niet alleen een melodie, hij lijkt voortdurend te willen bewijzen dat ieder woord van levensbelang is.
Een beetje inhouden?
Dat staat vermoedelijk niet in zijn contract.
En toch werkt het.
Juist die typische Italiaanse uithalen maken Giornate perse aantrekkelijk. Het is groot, dramatisch en soms behoorlijk overdadig. Maar er zit ook iets oprechts in die manier van zingen.
Bij veel Engelstalige popmuziek wordt emotie tegenwoordig zorgvuldig gedoseerd. Een beetje verdriet, een bescheiden refrein en vooral niet te veel risico nemen.
Marco Mengoni doet daar niet aan mee.
Hij gooit de deuren open, zet de emoties op tafel en vraagt vervolgens of het allemaal nog wat harder mag.
Het doet me denken aan de traditie van het Italiaanse lied, waarin melodie en vocale expressie minstens zo belangrijk zijn als de productie.
En daar heb ik respect voor.
Natuurlijk is Giornate perse geen alternatieve meesterzet. Ik hoor hier niet de muzikale eigenzinnigheid van Radiohead of de duistere schoonheid van Nick Cave.
Dit is een heel andere wereld.
Een wereld waarin grote gevoelens ook groot gezongen mogen worden.
En waarin een refrein niet bescheiden hoeft aan te kloppen, maar gewoon met de voordeur naar binnen komt.
Wat mij betreft is dat af en toe bijzonder verfrissend.
Hetzelfde heb ik met Franse muziek. Ook daar kan de taal een nummer iets extra's geven. Zelfs wanneer de muzikale aanpak behoorlijk traditioneel is, kan de combinatie van melodie, uitspraak en emotie mij volledig overtuigen.
Bij Mengoni is vooral zijn stem de grote aantrekkingskracht.
Hij kan overdrijven zonder dat ik onmiddellijk afhaak.
Dat is een talent.
Want tussen meeslepend zingen en vocaal toneelspelen ligt soms maar een bijzonder dun lijntje.
En mijn kritiek?
Die ligt eigenlijk voor de hand.
Het nummer is behoorlijk nadrukkelijk in zijn emotionele benadering. Wie houdt van subtiliteit, onverwachte arrangementen en muzikale spanning, zal hier misschien weinig nieuws ontdekken.
Soms zou iets minder vocaal vuurwerk het lied zelfs meer kracht kunnen geven.
Want als alles groots is, wordt het moeilijk om nog een echt hoogtepunt te creëren.
Maar vervolgens komt Mengoni weer met zo'n typische Italiaanse uithaal.
En ben ik mijn kritiek alweer vergeten.
Dat overkomt me niet vaak.
Giornate perse is voor mij een heerlijke muzikale uitzondering. Geen nummer dat mijn alternatieve muzieksmaak opnieuw definieert, maar wel een lied dat bewijst dat goede muziek zich niet aan genregrenzen hoeft te houden.
Soms mag het gewoon over de top zijn.
Zolang het maar lekker klinkt.
En Marco Mengoni begrijpt dat uitstekend.
De buren misschien iets minder.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ – 8/10
Zang: ★★★★★
Emotie: ★★★★★
Melodie: ★★★★☆
Originaliteit: ★★★☆☆
Italiaans drama: ★★★★★
Herbeluisterbaarheid: ★★★★☆
Plus: de krachtige stem van Mengoni, de emotionele uitstraling en die heerlijke typisch Italiaanse uithalen.
Min: soms wel erg nadrukkelijk en muzikaal minder verrassend.
Voor liefhebbers van: Italiaanse pop, Eros Ramazzotti, Tiziano Ferro en grote emotionele ballads.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★☆☆
Eindoordeel: Giornate perse is totaal niet alternatief, behoorlijk over de top en precies het soort Italiaanse muziek waarvoor ik graag een uitzondering maak. Marco Mengoni zingt alsof zijn leven ervan afhangt. Ik luister alsof ik geen buren heb. 8/10.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten