Ouder, wijzer en een stem die een verdieping lager is gaan wonen!
★★★★½ – 9/10
Everything But The Girl? Altijd goed! Al moet ik bij Young And Dumb toch even wennen. Want waar is die vertrouwde stem van Tracey Thorn gebleven? Niet verdwenen, gelukkig. Maar ze lijkt een verdieping lager te zijn gaan wonen. Haar stem klinkt donkerder, dieper en doorleefder. Even wennen dus. En net wanneer ik eraan gewend ben, is het nummer alweer afgelopen. Veel te kort!
Tracey Thorn en Ben Watt vormen al ruim veertig jaar een bijzonder muzikaal duo.
Van verfijnde jazzpop tot elektronische melancholie. En natuurlijk dat onvergetelijke Missing.
Everything But The Girl heeft zich nooit laten opsluiten in één muziekstijl.
En dat waardeer ik.
Met Young And Dumb kiezen ze opnieuw voor een intieme benadering.
De akoestische gitaar geeft het nummer warmte. De begeleiding blijft bescheiden en laat voldoende ruimte voor de zang.
Geen stevige elektronische beats.
Geen uitbundige productie.
Gewoon twee muzikanten die precies weten wat ze doen.
Maar die stem!
Tracey Thorn klinkt duidelijk lager dan vroeger.
Rokeriger.
Misschien zelfs een beetje breekbaar.
Aanvankelijk moet ik eraan wennen. Ik mis even de vertrouwde stem uit de jaren negentig.
Maar naarmate het nummer vordert, ontdek ik juist de schoonheid van die verandering.
Want ouder worden hoor je soms terug in een stem.
En dat hoeft helemaal geen nadeel te zijn.
Sterker nog: bij Thorn geeft het de muziek extra karakter.
Young And Dumb heeft iets nostalgisch zonder sentimenteel te worden.
Het roept herinneringen op aan de tijd waarin je jong was en dacht dat het leven eindeloos duurde.
Een tijd waarin je fouten maakte zonder daar voortdurend over na te denken.
En waarin morgen nog ontzettend ver weg leek.
Die melancholie past prachtig bij Everything But The Girl.
Ik hoor iets van hun vroegere werk, een vleugje Sade en de ingetogen schoonheid van The Blue Nile.
Toch heb ik twee kritiekpunten.
De lagere stem vraagt gewenning.
Maar mijn grootste bezwaar is eigenlijk de lengte.
Het nummer is gewoon te kort!
Net wanneer de muziek me helemaal heeft meegenomen, houdt het alweer op.
Ik had graag een extra couplet gehoord.
Of een langere instrumentale afsluiting.
Gewoon nog even genieten van die prachtige sfeer.
Want dit is muziek die niet gehaast moet worden.
En toch overheerst mijn enthousiasme.
Everything But The Girl laat opnieuw horen dat goede muziek niet afhankelijk is van leeftijd of trends.
De stemmen veranderen.
De jaren verstrijken.
Maar het muzikale gevoel blijft.
Een negen.
Want ondanks mijn kritiek is dit een prachtige single.
Alleen zou ik Ben Watt vriendelijk willen vragen de volgende keer zijn gitaar wat langer vast te houden.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Plus: prachtige intieme sfeer, warme gitaar en de doorleefde stem van Tracey Thorn.
Min: even wennen aan haar lagere stem. En vooral: veel te kort!
Voor liefhebbers van: Sade, The Blue Nile en de vroege Everything But The Girl.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★
Eindoordeel: Een prachtige, melancholische single die laat horen hoe mooi muzikale volwassenheid kan klinken.
Tracey Thorn zingt een verdieping lager. Everything But The Girl staat muzikaal nog altijd bovenaan. Alleen gaat de lift veel te snel weer naar beneden.
9/10 – VIERENHALVE STER.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten