BLONDIE – SPECTRAL EYES
Blondie leeft! Maar hoor ik daar Stevie Nicks?
★★★★☆ – 8/10
Blondie? Leven die nog? Jazeker. En sterker nog: ze brengen gewoon nieuwe muziek uit. Debbie Harry is inmiddels 81 jaar. Een leeftijd waarop de meeste mensen tevreden zijn als de afstandsbediening binnen handbereik ligt. Debbie staat nog altijd achter de microfoon.
En daar heb ik bewondering voor.
Met Spectral Eyes keert Blondie terug, bijna tien jaar na het vorige studioalbum Pollinator. De single is de voorbode van High Noon, dat in februari 2027 verschijnt.
En er is nog iets bijzonders.
Het nummer is geschreven door Johnny Marr, de legendarische gitarist van The Smiths. Hij speelt ook mee.
Dat is natuurlijk een combinatie waarbij mijn alternatieve muziekhart onmiddellijk iets sneller gaat kloppen.
Blondie en Johnny Marr.
Twee namen die een belangrijk deel van mijn muzikale geschiedenis vertegenwoordigen.
Maar dan begint Debbie Harry te zingen.
En ik denk: wacht eens even.
Hoor ik daar Stevie Nicks?
Niet letterlijk natuurlijk. Maar die lagere, wat doorleefde stem roept bij mij onmiddellijk herinneringen op aan de zangeres van Fleetwood Mac.
En dat is interessant.
Want Debbie Harry en Stevie Nicks waren in de jaren zeventig en tachtig twee totaal verschillende muzikale persoonlijkheden.
Debbie was de koele, eigenzinnige frontvrouw van Blondie. Een combinatie van punk, new wave, pop en een uitstraling waarmee ze zonder moeite een complete zaal kon domineren.
Stevie Nicks vertegenwoordigde een andere wereld.
Mysterieus.
Melancholisch.
Met die karakteristieke, licht hese stem die je uit duizenden herkent.
En eerlijk gezegd heb ik altijd een grotere zwak gehad voor de stem van Stevie Nicks.
Daar begint mijn twijfel.
Want Spectral Eyes is muzikaal een aantrekkelijke terugkeer.
De gitaren geven het nummer een herkenbare newwavekleur. Het ritme zorgt voor beweging en de melodie heeft iets van het oude Blondie, zonder dat de band probeert een tweede Heart of Glass te maken.
Gelukkig maar.
Een klassieker opnieuw proberen te schrijven is meestal een uitstekend recept voor teleurstelling.
Johnny Marr geeft de single bovendien een extra dimensie.
Zijn gitaarspel heeft die elegante, licht nerveuze uitstraling die zijn werk bij The Smiths zo bijzonder maakte.
Het past verrassend goed bij Blondie.
Maar de stem van Debbie Harry is veranderd.
En dat kun je natuurlijk niet negeren.
De scherpe, jeugdige uitstraling van vroeger heeft plaatsgemaakt voor een lagere, rijpere klank.
Soms bijna gesproken.
En juist daardoor hoor ik die verwantschap met Stevie Nicks.
Is dat erg?
Nee.
Sterker nog, ik vind het eigenlijk best aantrekkelijk.
Alleen moet ik even wennen.
Want in mijn hoofd klinkt Debbie Harry nog altijd als de zangeres van Atomic, Call Me en Sunday Girl.
Maar de tijd heeft geen abonnement op stilstand.
Ook niet voor popiconen.
En misschien is het juist een verdienste dat Debbie niet krampachtig probeert te klinken zoals vijftig jaar geleden.
Dat zou pas ongemakkelijk zijn.
Een beetje alsof iemand op zijn tachtigste nog dezelfde spijkerbroek probeert aan te trekken als op zijn twintigste.
Het kan misschien.
Maar waarom zou je?
Toch mis ik iets.
De single heeft karakter, een prettige melodie en die heerlijke gitaarinvloed van Johnny Marr. Maar ik mis net de scherpte en de onweerstaanbare energie die Blondie vroeger zo bijzonder maakten.
Het refrein blijft niet onmiddellijk hangen zoals hun grootste klassiekers.
En hoewel ik de rijpere stem van Debbie waardeer, raakt die mij minder dan de stem van Stevie Nicks.
Dat is geen verwijt.
Het is een kwestie van smaak.
En misschien ook een beetje van herinneringen.
Want wie jarenlang naar dezelfde artiesten luistert, draagt onvermijdelijk een beeld van vroeger met zich mee.
Spectral Eyes laat horen dat Blondie nog altijd bestaansrecht heeft.
Niet als nostalgische attractie.
Maar als band die nieuwe muziek blijft maken.
En dat vind ik veel belangrijker dan de vraag of Debbie Harry nog precies hetzelfde klinkt als in 1979.
Dus ja, ik twijfel.
Niet over de kwaliteit van het nummer.
Wel over mijn eigen verwachtingen.
Misschien moet ik gewoon accepteren dat Blondie ouder is geworden.
Net als ik.
Al heb ik gelukkig nooit geprobeerd mijn haar zoals Debbie Harry te dragen.
Dat zou voor alle betrokkenen een bijzonder ongelukkige beslissing zijn geweest.
Blondie leeft. Johnny Marr speelt gitaar. Debbie Harry klinkt ineens een beetje als Stevie Nicks.
Ik heb weleens slechter nieuws gekregen.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ – 8/10
Melodie: ★★★★☆
Gitaarwerk Johnny Marr: ★★★★½
Zang Debbie Harry: ★★★½☆
Newwavesfeer: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★★★☆
Plus: een sterke terugkeer, het herkenbare gitaarspel van Johnny Marr en een volwassen newwavesound.
Min: Debbie Harry's veranderde stem vraagt gewenning en de oude Blondie-scherpte ontbreekt soms.
Voor liefhebbers van: Blondie, Stevie Nicks, The Smiths, Johnny Marr en klassieke new wave.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆
Eindoordeel: Spectral Eyes is een aantrekkelijke comeback van Blondie. De stem van Debbie Harry klinkt anders, soms bijna als Stevie Nicks. En hoewel ik die laatste vocaal sterker vind, verdient Debbie alle waardering. Blondie is ouder geworden. Maar gelukkig niet met pensioen gegaan. 8/10.
Een aardig historisch detail: Giorgio Moroder had Call Me oorspronkelijk voor Stevie Nicks in gedachten. Uiteindelijk werd het een van Blondies grootste hits. De vergelijking tussen deze twee zangeressen is dus minder toevallig dan je misschien zou denken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten