PHOEBE BRIDGERS – LIFE IN THE DARK
Sommige stemmen maken zelfs de duisternis mooi
★★★★½ – 9/10
Gisteren hoorde ik Brandon Flowers met Days of the Years, afkomstig van het eerbetoon aan The Felice Brothers. Een mooie uitvoering, goed voor vier sterren. Maar vandaag is het de beurt aan Phoebe Bridgers. En dan gaan mijn muzikale verwachtingen automatisch een stukje omhoog. Want deze vrouw heeft een bijzonder talent: ze kan de verdrietigste liedjes zingen zonder dat ik er ook maar een seconde genoeg van krijg.
Sterker nog, ik zoek die melancholie soms bewust op.
Dat zal wel iets over mijn muzieksmaak zeggen.
Met Life in the Dark levert Bridgers haar bijdrage aan Felice County Fair, het verzamelalbum waarop maar liefst 26 artiesten de muziek van The Felice Brothers opnieuw interpreteren.
Een bijzonder eerbetoon aan een band die misschien nooit het grote publiek heeft veroverd, maar onder muzikanten een enorme waardering geniet.
En terecht.
Want goede liedjes hoeven niet altijd in de hitlijsten te staan.
Soms zijn ze jarenlang verborgen gebleven, totdat een andere artiest ze opnieuw onder de aandacht brengt.
Phoebe Bridgers lijkt me daarvoor de ideale zangeres.
Ik heb altijd een zwak gehad voor haar stem. Niet omdat ze voortdurend indrukwekkende vocale kunstjes uithaalt, maar juist omdat ze dat niet nodig heeft.
Ze kan met een kleine verandering in haar voordracht al een compleet gevoel oproepen.
Een beetje zoals Sufjan Stevens.
Of de verstilde momenten van The National.
Artiesten die begrijpen dat verdriet niet altijd luid hoeft te klinken.
Wat mij bij Life in the Dark vooral aanspreekt, is de combinatie van het oorspronkelijke lied en de muzikale persoonlijkheid van Bridgers.
The Felice Brothers schrijven liedjes die geworteld zijn in de Amerikaanse folk. Verhalen waarin gewone mensen, verloren dromen en het dagelijkse leven centraal staan.
Bridgers heeft juist een talent om zulke menselijke verhalen een bijna intieme lading te geven.
Alsof iemand een oud dagboek opent en er ineens een stem bij hoort.
En die stem blijft hangen.
De titel alleen al vind ik prachtig. Life in the Dark.
Leven in het donker.
Dat kan natuurlijk van alles betekenen.
Eenzaamheid.
Verdriet.
Het gevoel dat je even niet weet welke kant je op moet.
Maar donker betekent niet automatisch uitzichtloos.
Soms zie je juist in de duisternis de kleinste lichtpuntjes beter.
En dat is een gedachte die me aanspreekt.
Muziek hoeft voor mij niet voortdurend vrolijk te zijn. Ik luister niet voor niets graag naar The Slow Show, Sigur Rós en Nick Cave.
Maar melancholie moet wel ergens naartoe leiden.
Ze moet iets losmaken.
En dat is precies wat ik van Phoebe Bridgers verwacht.
Wat ik zo aantrekkelijk vind aan haar benadering, is dat ze nooit overdreven haar best hoeft te doen om emotioneel te klinken.
Geen dramatische gebaren.
Geen refrein waarin plotseling alle instrumenten tegelijk moeten bewijzen hoe verdrietig het leven is.
Haar grootste kracht ligt in de beheersing.
In de ruimte tussen de woorden.
In het vermogen om een liedje persoonlijk te laten voelen zonder het groter te maken dan nodig is.
Dat maakt haar voor mij een van de interessantste singer-songwriters van haar generatie.
Toch geef ik niet automatisch vijf sterren.
Ook niet aan Phoebe Bridgers.
Heb ik kritiek?
Een klein beetje.
Ik zou soms graag wat meer muzikale spanning horen. Een onverwachte melodische wending of een instrumentaal moment dat het lied een extra dimensie geeft.
Juist omdat haar stem zoveel kan dragen, mag de muzikale begeleiding best wat vaker buiten de veilige grenzen treden.
Dat is voor mij het verschil tussen een prachtig lied en een absoluut meesterwerk.
Maar die kanttekening doet weinig af aan mijn waardering.
Wat ik bovendien mooi vind aan dit project, is dat artiesten als Brandon Flowers en Phoebe Bridgers ieder vanuit hun eigen muzikale wereld hetzelfde eerbetoon brengen.
Flowers met zijn liefde voor Amerikaanse rootsmuziek.
Bridgers met haar herkenbare kwetsbaarheid.
Twee verschillende benaderingen.
En allebei laten ze horen hoe veelzijdig de liedjes van The Felice Brothers zijn.
Life in the Dark is voor mij een van de bijdragen waar ik het meest naar uitkeek.
En Phoebe Bridgers blijft een artiest die ik graag volg.
Niet omdat ze me altijd vrolijk maakt.
Maar omdat ze me eraan herinnert dat mooie muziek ook uit verdriet kan ontstaan.
Sommige artiesten proberen het donker te verdrijven. Phoebe Bridgers laat horen dat er ook in het donker iets moois te ontdekken valt.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Zang: ★★★★★
Melodie: ★★★★½
Emotie: ★★★★★
Interpretatie: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★★★★
Plus: de bijzondere stem van Phoebe Bridgers, haar ingetogen benadering en de persoonlijke lading die ze aan een bestaand lied kan geven.
Min: iets meer muzikale spanning of een onverwachte wending had de uitvoering nog sterker kunnen maken.
Voor liefhebbers van: Sufjan Stevens, The National, Elliott Smith, The Slow Show en Julien Baker.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de hoogste regionen.
Eindoordeel: Met Life in the Dark brengt Phoebe Bridgers een prachtig eerbetoon aan The Felice Brothers. Een uitvoering waarin kwetsbaarheid en melancholie centraal staan.
Brandon Flowers kreeg gisteren vier sterren. Phoebe Bridgers krijgt er vandaag viereneenhalf. Soms wint de fluistering het van de grote gebaren.
9/10 – VIERENHALVE STER.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten