dEUS – KEPTMAN
dEUS is gewoon dEUS. En dat is nog altijd een compliment.
★★★★½ – 9/10
Er zijn bands die je na vijf seconden herkent. Niet omdat ze steeds hetzelfde doen, maar omdat niemand anders op het idee zou komen om muziek op precies die manier in elkaar te zetten. dEUS is zo'n band.
En met Keptman word ik daar opnieuw aan herinnerd.
dEUS is gewoon dEUS.
Dat klinkt misschien als een bijzonder luie conclusie voor iemand die geacht wordt een recensie van vijfhonderd woorden te schrijven. Maar soms is de eenvoudigste omschrijving ook de meest treffende.
Want probeer dEUS maar eens fatsoenlijk in een muzikaal hokje te stoppen.
Alternatieve rock?
Ja.
Artrock?
Ook.
Indie?
Natuurlijk.
Maar zodra je denkt dat je de band hebt ingedeeld, doet Tom Barman iets waardoor je opnieuw kunt beginnen.
En dat is precies waarom ik deze Belgische band al zo lang waardeer.
Sinds de jaren negentig heeft dEUS een geheel eigen plaats binnen de Europese alternatieve muziek veroverd. Albums als Worst Case Scenario, In a Bar, Under the Sea en The Ideal Crash bewezen dat gitaren niet voortdurend volgens de gebruikelijke regels hoeven te klinken.
Er mocht worden geëxperimenteerd.
Er mocht worden geschuurd.
En een nummer hoefde niet noodzakelijk te verlopen volgens het vertrouwde schema van couplet, refrein en nog een keer hetzelfde refrein, voor de mensen achterin.
Bij Keptman hoor ik vooral die vertrouwde muzikale persoonlijkheid terug.
De eigenzinnige sfeer.
De karakteristieke uitstraling.
En dat moeilijk te omschrijven gevoel dat je naar een band luistert die haar eigen regels bepaalt.
Tom Barman heeft bovendien een manier van zingen die je onmiddellijk herkent.
Hij hoeft niet voortdurend vocaal uit te pakken om een nummer spanning te geven. Zijn stem heeft iets nonchalants, soms bijna achteloos, maar juist daardoor ook iets intrigerends.
Alsof hij een verhaal vertelt waarvan hij zelf al weet hoe het afloopt, terwijl wij nog moeten ontdekken waar het eigenlijk over gaat.
Dat past uitstekend bij dEUS.
Wat ik altijd aantrekkelijk heb gevonden aan deze band, is dat hun muziek niet overdreven netjes klinkt.
Er mag een rafelrandje aan zitten.
Een ongemakkelijke wending.
Of een melodie die zich niet onmiddellijk laat voorspellen.
Dat onderscheidt dEUS van veel hedendaagse alternatieve rockbands.
Die zijn soms zo zorgvuldig geproduceerd dat zelfs de muzikale fouten vooraf lijken te zijn goedgekeurd door een commissie.
Bij dEUS verwacht ik gelukkig geen commissie.
Hooguit een vergadering waarin iedereen het oneens is en er uiteindelijk toch een uitstekend nummer ontstaat.
Keptman roept bij mij opnieuw die typische dEUS-wereld op.
Een wereld waarin toegankelijkheid en experiment elkaar niet uitsluiten.
Waarin een nummer interessant mag zijn zonder dat het onmiddellijk ingewikkeld hoeft te worden.
En waarin de muzikale identiteit belangrijker is dan het volgen van de laatste trends.
Dat laatste verdient waardering.
Want er zijn genoeg artiesten die voortdurend proberen modern te klinken.
Met als resultaat dat ze over vijf jaar vooral gedateerd zijn.
dEUS heeft dat probleem veel minder.
Hun muziek is niet gebouwd rond een tijdelijke mode.
Ze hebben hun eigen muzikale taal ontwikkeld.
En die blijft herkenbaar.
Is er dan helemaal niets op aan te merken?
Natuurlijk wel.
Wie dEUS al jaren volgt, zal niet onmiddellijk versteld staan van de eigenzinnige aanpak. De band verrast misschien minder door het feit dát ze afwijkende keuzes maakt.
Dat verwachten we inmiddels.
Ik zou daarom graag horen dat Keptman nog iets nadrukkelijker buiten de vertrouwde dEUS-wereld durft te stappen.
Niet om anders te klinken dan vroeger, maar om zichzelf opnieuw uit te dagen.
Toch is dat een betrekkelijk kleine kanttekening.
Want wat mij betreft is het veel belangrijker dat de band haar eigen karakter behoudt.
En dat doet dEUS.
Gelukkig maar.
België heeft ons al behoorlijk wat goede alternatieve muziek gebracht. Denk aan Balthazar, Warhaus en tal van andere interessante artiesten.
Maar dEUS blijft voor mij een bijzonder geval.
Een band die je moeilijk kunt vergelijken.
Omdat er eigenlijk maar één dEUS bestaat.
En Keptman bevestigt dat opnieuw.
Geen muzikale verkleedpartij.
Geen poging om jonger te klinken.
Gewoon een band met een eigen geluid en voldoende karakter om zich nergens voor te hoeven verontschuldigen.
dEUS is gewoon dEUS.
Meer uitleg is bijna overbodig.
Al heb ik er voor de zekerheid toch vijfhonderd woorden aan besteed.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Eigenzinnigheid: ★★★★★
Muzikale identiteit: ★★★★★
Zang: ★★★★½
Sfeer: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★½
Herbeluisterbaarheid: ★★★★½
Plus: de onmiskenbare dEUS-identiteit, het eigenzinnige karakter en de vertrouwde uitstraling van Tom Barman.
Min: de band zou haar eigen muzikale grenzen nog iets nadrukkelijker mogen opzoeken.
Voor liefhebbers van: dEUS, Radiohead, The National, Balthazar en eigenzinnige alternatieve rock.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★
Eindoordeel: Keptman laat horen waarom dEUS nog altijd een bijzondere plaats inneemt binnen de alternatieve muziek. Andere bands zoeken naar een eigen geluid. dEUS heeft het al jaren. En gelukkig zijn ze het nog niet kwijtgeraakt. 9/10.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten