HARRY STYLES – COMING UP ROSES
Soms groeit er tussen de commerciële pop ineens iets heel moois.
OF THE WEEK
★★★★½ – 9/10
Ik heb jarenlang mijn best gedaan om vooral alternatieve muziek te ontdekken. En dan komt Harry Styles voorbij om mijn zorgvuldig opgebouwde muzikale reputatie weer eens in de war te schoppen.
Bedankt, Harry.
Echt.
Want Coming Up Roses is precies zo'n nummer waarbij mijn muzikale vooroordelen binnen enkele minuten hun spullen kunnen pakken.
Harry Styles.
Voormalig One Direction.
Wereldster.
Een man die waarschijnlijk meer mensen naar zijn kapsel laat kijken dan naar de volledige discografie van The National.
En toch.
Wat een prachtig nummer.
Het aardige aan Styles is dat hij zich al langer niet meer laat beperken door de verwachtingen van de traditionele popindustrie. Hij heeft voldoende succes om veilig dezelfde formule te blijven herhalen.
Maar juist de meer ingetogen, emotionele kant van zijn muziek vind ik interessant.
En bij Coming Up Roses is dat precies wat me aanspreekt.
De titel suggereert optimisme.
Alles komt goed.
De rozen bloeien.
De zon schijnt.
Maar goede popmuziek heeft gelukkig vaak een tweede laag.
Want onder de schoonheid hoor ik vooral melancholie.
Dat licht weemoedige gevoel dat ook de beste nummers van Elbow, The National en soms zelfs Sufjan Stevens zo bijzonder maakt.
Niet omdat Harry Styles plotseling hetzelfde klinkt als die artiesten.
Dat zou nogal een bewering zijn.
Maar vanwege de emotionele benadering.
Het gevoel dat een liedje niet voortdurend groot hoeft te zijn om indruk te maken.
Sterker nog.
Soms werkt het veel beter wanneer een artiest zich inhoudt.
Styles heeft een stem die zowel toegankelijk als kwetsbaar kan klinken. Hij hoeft niet voortdurend vocale hoogstandjes te demonstreren om de aandacht vast te houden.
Dat vind ik prettig.
Er zijn tegenwoordig genoeg zangers die een eenvoudige melodie behandelen alsof ze auditie doen voor de finale van een talentenjacht.
Harry laat het liedje liever zijn werk doen.
En daardoor krijgt de emotie ruimte.
Wat mij bij Coming Up Roses vooral raakt, is de combinatie van schoonheid en een zekere droefheid.
Muziek die troost kan bieden zonder te doen alsof het leven voortdurend een feest is.
Daar ben ik gevoelig voor.
Misschien omdat ik nu eenmaal liever een beetje melancholie hoor dan een opgewekt refrein dat me voor de honderdste keer vertelt dat ik vooral in mezelf moet geloven.
Dat bepaal ik zelf wel.
Dank u.
Natuurlijk blijft Harry Styles een commerciële popartiest.
En daar is helemaal niets mis mee.
Sterker nog: ik heb in mijn muzikale wereld bewust ruimte gemaakt voor goede commerciële muziek.
Want waarom zou een liedje minder mooi zijn omdat er toevallig miljoenen mensen naar luisteren?
Dat zou betekenen dat een nummer automatisch slechter wordt zodra het succesvol is.
Een merkwaardige gedachte.
Mijn enige kleine kanttekening is dat Styles binnen zijn toegankelijke popwereld blijft opereren. Wie een echt experimentele of ontregelende compositie verwacht, zoekt waarschijnlijk op de verkeerde plaats.
Maar dat hoeft ook niet.
Niet ieder goed nummer moet de popmuziek opnieuw uitvinden.
Soms is een prachtige melodie, een overtuigende stem en oprechte emotie voldoende.
En Coming Up Roses raakt voor mij precies die snaar.
Daarom geen aarzelende aanbeveling.
Geen half compliment omdat Harry Styles toevallig niet alternatief genoeg zou zijn.
Gewoon een uitstekende plaat.
Record of the Week.
En terecht.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
🏆 RECORD OF THE WEEK
★★★★½ – 9/10
Zang: ★★★★★
Melodie: ★★★★★
Emotie: ★★★★★
Sfeer: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★★★★
Plus: een ontroerende, toegankelijke popsong die op emotie overtuigt.
Min: muzikaal niet uitgesproken experimenteel, maar dat hoeft hier ook niet.
Voor liefhebbers van: Harry Styles, Elbow, melancholische singer-songwriters en popmuziek met gevoel.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★
Eindoordeel: Coming Up Roses bewijst dat een prachtig liedje geen alternatieve afkomst nodig heeft. Harry Styles raakt me met zijn emotionele benadering en laat horen dat commerciële pop ook diepgang kan hebben. Mijn alternatieve muziekhart protesteerde nog even. Maar dat was na één luisterbeurt ook wel voorbij. Record of the Week. 9/10.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten