L'OBJECTIF – WALKING HOME (FROM THE CITY)
Geen idee wie jullie zijn. Maar ik ga jullie vanaf nu wel volgen.
★★★★☆ – 8/10
Het leuke aan iedere week nieuwe muziek luisteren?
Je komt regelmatig bands tegen waarvan je werkelijk geen idee hebt.
L'OBJECTIF.
Wie?
Franse naam.
Engelse titel.
Even dacht ik dat ik per ongeluk een nieuwe kunstgalerie in Parijs had aangeklikt.
Maar nee.
Walking Home (From The City).
Play.
En binnen korte tijd gebeurt er iets wat bij nieuwe muziek veel belangrijker is dan onmiddellijk een 9 of 10 uitdelen:
ik word nieuwsgierig.
Dit is leuk.
Niet leuk in de betekenis van: aardig nummer, volgende.
Nee.
Leuk in de betekenis van:
wie zijn dit eigenlijk?
Er zit vanaf het begin beweging in Walking Home (From The City). Gitaar, bas en drums grijpen mooi in elkaar en het geheel heeft die typische Britse indie-uitstraling waarbij een nummer tegelijkertijd nonchalant én zorgvuldig kan klinken.
Dat kunnen Britten goed.
Alsof vier jongens zeggen dat het ze allemaal weinig interesseert, terwijl ze ondertussen drie weken hebben nagedacht over precies die ene gitaarpartij.
De gitaar is voor mij meteen een van de sterkste elementen.
Niet overdreven zwaar.
Geen muur van geluid.
Hij beweegt door het nummer heen, geeft kleine accenten en zorgt ervoor dat de melodie voortdurend vooruit blijft gaan.
Daaronder zit een ritmesectie die precies voldoende spanning toevoegt.
Het resultaat doet me denken aan die prettige hoek van de Britse alternatieve muziek waarin indierock, postpunk en gitaarpop elkaar tegenkomen.
Niet donker genoeg om onmiddellijk de gordijnen dicht te trekken.
Niet vrolijk genoeg om met een ukelele door de stad te gaan lopen.
Precies ertussenin.
En daar zit ik muzikaal graag.
De zang helpt daarbij.
Er zit iets jeugdigs en licht afstandelijks in, zonder dat het ongeïnteresseerd wordt. Het past goed bij de titel: je ziet bijna iemand na een lange avond vanuit de stad naar huis lopen.
Lichten achter je.
Straten worden rustiger.
Gedachten worden juist drukker.
Dat soort sfeer.
En zonder overdreven filmisch te willen doen, maakt L'OBJECTIF daar een klein muzikaal landschap van.
Is het perfect?
Nee.
Voor een 9 wil ik nog meer horen van het eigen gezicht van deze band.
Want Britse indierockbands met goede gitaren zijn er natuurlijk niet bepaald weinig. Je kunt er inmiddels waarschijnlijk een middelgrote Engelse provinciestad volledig mee vullen.
L'OBJECTIF moet dus nog bewijzen waarom juist hún platen over vijf jaar in mijn kast moeten staan.
Maar Walking Home (From The City) heeft iets belangrijks voor elkaar gekregen.
Ik wil het volgende nummer horen.
Dat klinkt misschien als een klein compliment.
Dat is het niet.
Met de hoeveelheid nieuwe muziek die iedere week verschijnt, is nieuwsgierigheid misschien wel de belangrijkste overwinning die een jonge band kan behalen.
Ik kende ze niet.
Ik verwachtte niets.
Ik drukte op play.
En een paar minuten later dacht ik:
deze naam moet ik onthouden.
L'OBJECTIF.
Lastige apostrof.
Makkelijk nummer.
Ik ga ze volgen.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★☆ – 8/10
Gitaar: ★★★★½
Melodie: ★★★★☆
Zang: ★★★★☆
Sfeer: ★★★★½
Originaliteit: ★★★½☆
Nieuwsgierigheidsfactor: ★★★★★
Plus: frisse Britse gitaarmuziek, fijne ritmesectie en een nummer dat onmiddellijk nieuwsgierig maakt naar meer.
Min: het volledig eigen gezicht moet zich nog wat sterker laten horen.
Voor liefhebbers van: Britse indierock, postpunk, janglepop en jonge gitaarbands die melodie belangrijker vinden dan spierballen.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★☆
Eindoordeel: Geen idee wie L'OBJECTIF was voordat ik op play drukte. Een paar minuten later weet ik in ieder geval één ding: deze band ga ik volgen. Walking Home (From The City) is geen wereldschokkende revolutie, maar wel precies het soort onverwachte Britse ontdekking waarvoor ik iedere week nieuwe muziek blijf luisteren. 8/10.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten