FONTAINES D.C. & ROSALÍA – WHERE IS GONE?
De hemel bestaat. En Fontaines D.C. heeft de sleutel gevonden.
RECORD OF THE WEEK
★★★★★ – 9,5/10
Soms hoor ik een nummer dat me onmiddellijk stil krijgt. Geen behoefte om iets anders op te zetten, geen neiging om alvast naar het volgende liedje te zoeken. Gewoon luisteren. En daarna nog een keer. Dat overkomt me niet dagelijks, maar Fontaines D.C. en ROSALÍA krijgen het met Where Is Gone? moeiteloos voor elkaar.
Ik volg Fontaines D.C. al jaren. Van de rauwe postpunk van Dogrel tot het indrukwekkende Romance. Iedere keer dacht ik dat de band zijn muzikale grenzen wel ongeveer had bereikt.
Maar die eigenwijze Ieren denken daar duidelijk anders over.
Met het nieuwe album Dopamine Chamber slaan ze opnieuw een andere weg in. Meer elektronica, filmische arrangementen en een donkere, bijna dromerige sfeer.
En Where Is Gone? is voor mij het absolute hoogtepunt.
De samenwerking met de Spaanse zangeres ROSALÍA had gemakkelijk een merkwaardige muzikale botsing kunnen worden. Twee artiesten met een totaal verschillende achtergrond, samengebracht omdat iemand op een platenmaatschappij dacht dat het commercieel interessant zou zijn.
Gelukkig klinkt het hier niet als een vergadering van de marketingafdeling.
Integendeel.
Het klinkt alsof deze twee muzikale werelden altijd al voor elkaar bestemd waren.
De stem van Grian Chatten heeft iets kwetsbaars en afstandelijks. Hij hoeft nauwelijks zijn stem te verheffen om emotie over te brengen.
En dan komt ROSALÍA.
Wat een prachtige tegenstelling.
Haar stem voegt warmte, spanning en een bijna hemelse schoonheid toe. De twee stemmen lijken niet met elkaar te concurreren, maar elkaar juist de ruimte te geven.
Dat is bijzonder.
Want bij veel duetten proberen beide artiesten voortdurend te bewijzen wie het hardst of het mooist kan zingen.
Hier gebeurt iets veel interessanters.
Ze luisteren muzikaal naar elkaar.
Het arrangement heeft een filmische uitstraling. De muziek ontvouwt zich langzaam en geeft de stemmen alle ruimte.
Ik hoor invloeden van Radiohead, de melancholie van Sigur Rós en zelfs iets van de ingetogen schoonheid van London Grammar.
Maar uiteindelijk klinkt het vooral als een nieuwe versie van Fontaines D.C.
Een band die niet langer uitsluitend geïnteresseerd is in gitaren en postpunk.
En dat vind ik een fantastische ontwikkeling.
Natuurlijk zullen er fans zijn die verlangen naar de rauwe energie van Boys in the Better Land.
Dat begrijp ik.
Maar een band die voortdurend hetzelfde blijft doen, wordt uiteindelijk zijn eigen tributeband.
En daar zit niemand op te wachten.
Al zijn er voldoende artiesten die er inmiddels een uitstekende boterham aan verdienen.
Where Is Gone? is voor mij het bewijs dat muzikale vernieuwing niet ten koste hoeft te gaan van emotie.
Sterker nog: juist door deze nieuwe richting weet Fontaines D.C. me opnieuw te verrassen.
Het nummer heeft iets tijdloos.
Iets dat je niet onmiddellijk kunt verklaren.
En misschien moet je dat ook niet willen.
Sommige muziek moet je niet analyseren tot er niets meer van overblijft.
Je moet haar gewoon ondergaan.
Heb ik kritiek?
Een klein beetje.
Ik had graag gehoord dat het nummer aan het einde nog één keer volledig openbreekt. Een groot, onverwacht muzikaal hoogtepunt had de emotionele spanning misschien nog verder kunnen versterken.
Maar tegelijkertijd besef ik dat juist de beheersing een belangrijk onderdeel van de schoonheid is.
Dus misschien moet ik me er vooral niet mee bemoeien.
Dat lijkt me voor alle betrokkenen het verstandigst.
Where Is Gone? is geen nummer dat onmiddellijk om aandacht schreeuwt.
Het doet iets veel indrukwekkenders.
Het zorgt ervoor dat ik vanzelf blijf luisteren.
En wanneer de laatste klanken verdwijnen, heb ik eigenlijk maar één gedachte:
Nog een keer.
Fontaines D.C. slaat nieuwe wegen in. ROSALÍA loopt een stukje mee. En ik volg met alle plezier.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
<text color="default">RECORD OF THE WEEK</text>
★★★★★ – 9,5/10
Zang Grian Chatten: ★★★★★
Zang ROSALÍA: ★★★★★
Emotie: ★★★★★
Arrangement: ★★★★★
Originaliteit: ★★★★★
Herbeluisterbaarheid: ★★★★★
Plus: prachtige samenwerking, hemelse zang, filmische productie en een indrukwekkende nieuwe muzikale richting.
Min: een grotere muzikale ontlading aan het einde had het nummer misschien nog indrukwekkender gemaakt.
Voor liefhebbers van: Radiohead, Sigur Rós, London Grammar, The National en natuurlijk Fontaines D.C.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Absolute kanshebber voor de nummer 1.
Eindoordeel: Where Is Gone? is een van de mooiste nummers die Fontaines D.C. tot nu toe heeft gemaakt. De samenwerking met ROSALÍA levert een indrukwekkend, emotioneel en bijna hemels resultaat op.
Sommige nummers verdienen een plek in een hitlijst. Andere verdienen een plek in je hart. Dit nummer krijgt van mij allebei.
9,5/10 – RECORD OF THE WEEK.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten