MIDGE URE – IF I WAS (BLANK & JONES SO80S RECONSTRUCTION)
Een monument uit 1985 verbouwen? Blank & Jones bewijzen dat het kan!
★★★★½ – 9/10
Sommige nummers moet je eigenlijk met rust laten. Zeker wanneer ze al ruim veertig jaar tot je muzikale favorieten behoren. If I Was van Midge Ure is zo'n nummer. Een prachtige melodie, een indrukwekkende stem en een productie die de jaren tachtig perfect samenvat. En dan komen Blank & Jones langs met hun gereedschapskist. Ze gaan het nummer verbouwen. Mijn eerste gedachte: jongens, weten jullie wel waar jullie aan beginnen? Mijn tweede gedachte, na het luisteren: jazeker, deze verbouwing is geslaagd!
Midge Ure behoort tot die muzikanten die een belangrijk deel van mijn muzikale jeugd hebben bepaald.
Met Ultravox maakte hij prachtige elektronische muziek. Denk aan Vienna, Dancing with Tears in My Eyes en Hymn.
Nummers waarin synthesizers, emotie en melodie op een bijna vanzelfsprekende manier samenkomen.
En natuurlijk was daar in 1985 zijn solosucces If I Was.
Een nummer dat in Groot-Brittannië de eerste plaats bereikte.
Niet zomaar een hit, maar een compositie waarin de stem van Ure werkelijk schittert.
Die krachtige, licht melancholische voordracht.
Dat grootse refrein.
En vooral die melodie die onmiddellijk blijft hangen.
Daar moet je dus behoorlijk voorzichtig mee omgaan.
Gelukkig weten Blank & Jones wat ze doen.
Het Duitse duo Piet Blank en Jaspa Jones heeft met de So80s-reeks al vaker bewezen dat ze de elektronische muziek uit de jaren tachtig begrijpen.
Niet alleen de bekende hits, maar ook de bijzondere producties, lange twaalfinchversies en vergeten muzikale pareltjes.
Hun liefde voor die periode is duidelijk hoorbaar.
En bij deze nieuwe reconstructie komt dat uitstekend van pas.
Want If I Was is geen nummer dat je zomaar van een moderne dancebeat moet voorzien.
Dan zou je juist verliezen wat het origineel zo bijzonder maakt.
Blank & Jones kiezen gelukkig voor een andere aanpak.
Ze geven het nummer meer ruimte.
Meer elektronische diepte.
En vooral een langere muzikale ontwikkeling.
De nieuwe versie duurt bijna zeven minuten.
Dat is tegenwoordig al bijna een daad van verzet.
In een tijd waarin veel popnummers na tweeënhalve minuut alweer voorbij zijn, krijgen we hier de gelegenheid om werkelijk in de muziek te verdwijnen.
En dat bevalt me uitstekend.
De synthesizers krijgen een belangrijkere rol, zonder de herkenbare melodie te verdringen.
De ritmische basis voelt moderner, maar behoudt de sfeer van de jaren tachtig.
En boven alles blijft die prachtige stem van Midge Ure overeind.
Dat vind ik misschien wel het grootste compliment.
Want de reconstructie probeert niet om het origineel te overtreffen.
Ze probeert het opnieuw tot leven te brengen.
En dat is een wezenlijk verschil.
Ik hoor iets van de elektronische elegantie van Ultravox, de ruimtelijke productie van New Order en de warme synthesizerklanken die ook Pet Shop Boys zo aantrekkelijk maken.
Maar uiteindelijk blijft het vooral Midge Ure.
En dat moet ook.
Een goede verbouwing herken je namelijk niet aan wat er verdwenen is, maar aan wat er beter tot zijn recht komt.
Dat geldt hier uitstekend.
De muzikale basis is vertrouwd, maar de nieuwe productie geeft het nummer een frisse uitstraling.
Alsof je na veertig jaar opnieuw een kamer binnenloopt die je door en door kent.
De meubels staan nog op hun plaats.
De schilderijen hangen aan dezelfde muur.
Maar iemand heeft de verlichting veranderd.
En ineens ontdek je details die je jarenlang over het hoofd hebt gezien.
Dat is precies wat Blank & Jones hier voor elkaar krijgen.
Bovendien past deze reconstructie uitstekend bij de nieuwe verzameluitgave van Midge Ure.
Op 13 november verschijnt The Best Of Midge Ure – One More Time, met nieuwe mixen, reconstructies en instrumentale versies.
Een mooie gelegenheid om zijn indrukwekkende muzikale carrière opnieuw onder de aandacht te brengen.
Want Ure verdient veel meer waardering dan hij tegenwoordig soms krijgt.
Hij was niet alleen de zanger van Ultravox.
Hij was ook een belangrijke architect van de elektronische popmuziek.
En met If I Was bewees hij dat hij als soloartiest minstens zo overtuigend kon zijn.
Heb ik kritiek op deze reconstructie?
Nauwelijks.
Misschien had ik graag nog één verrassende elektronische wending gehoord.
Een moment waarop Blank & Jones wat verder buiten de vertrouwde jaren-tachtigsfeer durven te stappen.
Maar tegelijkertijd begrijp ik waarom ze dat niet doen.
Dit nummer vraagt om respect.
Niet om een producer die koste wat kost zijn eigen naam op de voorgrond wil plaatsen.
En juist dat respect hoor ik terug.
De oorspronkelijke schoonheid is behouden, terwijl de productie opnieuw kan schitteren.
Daarom geef ik deze reconstructie een negen.
Geen tien, want het origineel blijft voor mij onaantastbaar.
Maar een bijzonder geslaagde nieuwe uitvoering is het absoluut.
Blank & Jones hebben een klassieker uit 1985 verbouwd. De muren staan nog overeind, de fundering is uitstekend en de nieuwe elektronische inrichting mag er wezen.
En het mooiste?
Midge Ure klinkt nog altijd als de rechtmatige eigenaar.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Zang: ★★★★★
Melodie: ★★★★★
Elektronische productie: ★★★★½
Respect voor het origineel: ★★★★★
Originaliteit: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★★★★
Plus: prachtige elektronische reconstructie, behoud van de originele melodie, extra muzikale ruimte en de indrukwekkende stem van Midge Ure.
Min: een onverwachte elektronische wending had het geheel nog spannender gemaakt.
Voor liefhebbers van: Ultravox, Visage, New Order, Pet Shop Boys, OMD en de elektronische muziek van de jaren tachtig.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de top 5.
Eindoordeel: Blank & Jones bewijzen dat je een klassieker kunt vernieuwen zonder zijn oorspronkelijke schoonheid te beschadigen. If I Was klinkt opnieuw fris, ruimtelijk en overtuigend.
Is deze muzikale verbouwing geslaagd? Jazeker! En de bouwvergunning mogen Blank & Jones wat mij betreft onmiddellijk verlengen.
9/10 – VIERENHALVE STER.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten