DIIV – TRILLIONS
Trillions? Nou, laten we niet overdrijven. Maar na tien seconden weet je al: dit is goed.
★★★★½ – 9/10
Sommige nummers moet je drie keer horen.
Eerst denk je: interessant.
De tweede keer: hier zit misschien iets in.
En bij luisterbeurt nummer drie besluit je voorzichtig dat het eigenlijk best goed is.
DIIV heeft op Trillions ongeveer tien seconden nodig.
Gitaar.
Sfeer.
Dat typische wazige geluid.
En klaar.
Ik ben binnen.
De titel Trillions is misschien een tikje overdreven. Miljoenen had ook gekund. Desnoods miljarden.
Maar muzikaal valt er weinig te klagen.
Dit is onmiddellijk herkenbaar als DIIV.
De Amerikaanse band heeft inmiddels een eigen wereld gebouwd waarin shoegaze, dreampop, alternatieve rock en noise voortdurend tegen elkaar aanschuren. Gitaren klinken er zelden gewoon als gitaren. Ze worden uitgerekt, vervormd, begraven onder effecten en vervolgens weer ergens achter in de mix teruggevonden.
En precies dat gebeurt hier.
Vanaf de opening hangt er een enorme gitaarnevel over Trillions.
Maar — en dat vind ik belangrijk — onder die mist zit een liedje.
Dat wordt bij shoegaze nog weleens vergeten.
Sommige bands kopen drieëntwintig effectpedalen, zetten alles tegelijk aan en hopen vervolgens dat niemand merkt dat de melodie thuis is gebleven.
DIIV weet beter.
De zang van Zachary Cole Smith zweeft bijna door de gitaren heen. Hij staat niet pontificaal vooraan in de mix, maar is onderdeel van het totale geluid.
Dat werkt uitstekend.
Je hoeft niet ieder woord onmiddellijk te verstaan. De stem heeft hier bijna dezelfde functie als een extra instrument.
En ondertussen blijft die melodie trekken.
Ik hoor natuurlijk de erfenis van My Bloody Valentine en Slowdive, maar DIIV klinkt inmiddels veel minder als een band die alleen naar zijn voorbeelden kijkt.
Sterker nog: op Trillions hoor ik vooral waarom DIIV zelf inmiddels een referentiepunt is geworden voor jongere shoegazebands.
Er zit bovendien iets donkers onder het nummer.
De muziek is dromerig, maar bepaald niet gezellig.
Geen strandstoel.
Geen cocktail.
Eerder om drie uur 's nachts door een lege stad lopen terwijl het heeft geregend en je eigenlijk niet precies weet waarom je nog buiten bent.
Kijk.
Daar hou ik van.
Wat mij vooral bevalt, is dat DIIV nergens haast heeft om indruk te maken. Geen enorme productie-explosie na twintig seconden. Het nummer trekt je gewoon langzaam verder zijn wereld in.
Toch heb ik één kritiekpunt.
De band kent dit terrein inmiddels natuurlijk bijzonder goed. De wazige gitaren, de afstandelijke zang, de melancholie: het zijn allemaal elementen die we eerder bij DIIV hebben gehoord.
Voor een 10 wil ik nog één moment waarop ze hun eigen formule compleet onderuit halen.
Een onverwachte stilte.
Een elektronische uitbarsting.
Een gitaar die ineens besluit niet meer naar de gebruiksaanwijzing te luisteren.
Dat ontbreekt.
Maar een 9?
Absoluut.
Want soms hoef je bij een nummer helemaal niet ingewikkeld te doen.
Je drukt op play.
Tien seconden later kijk je even naar het scherm.
Wie is dit?
DIIV.
Natuurlijk.
En vervolgens zet je hem gewoon nog een keer op.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Gitaar: ★★★★★
Sfeer: ★★★★★
Melodie: ★★★★½
Zang: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★☆
Eerste 10 seconden: ★★★★★
Plus: onmiddellijk raak, prachtige gitaarlagen en een melodie die onder alle shoegazemist gewoon overeind blijft.
Min: DIIV blijft dicht bij het geluid waarin de band inmiddels bijzonder goed is geworden.
Voor liefhebbers van: Slowdive, My Bloody Valentine, Nothing en donkere dreampop.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★
Eindoordeel: Trillions is misschien een wat overdreven titel. Maar verder hoef ik weinig af te dingen op deze DIIV-single. Soms weet je het gewoon. Tien seconden. Een paar gitaren. Die sfeer. Klaar. Dit is goed. 9/10.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten