JESSE WILL – SPIRALS
Een engel met gebroken vleugels. En een liedje dat niet wil vliegen.
★★½ – 5/10
Jesse Will? Geen idee wie dat is. Maar dat maakt het ontdekken van nieuwe muziek juist zo leuk. Soms kom je een onbekende artiest tegen die je volledig omver blaast. En soms kom je een nummer tegen waarvan je na afloop denkt: wat heb ik eigenlijk zitten bekijken? Spirals behoort helaas tot die laatste categorie.
En dan heb ik het niet alleen over de muziek.
Want die videoclip!
Verschrikkelijk.
Nu moet ik toegeven dat ik best hou van bijzondere, eigenzinnige videoclips. Van David Bowie tot de merkwaardige fantasiewerelden van Peter Gabriel: kunstenaars mogen van mij behoorlijk ver gaan.
Maar er moet wel iets tegenover staan.
Een goed idee bijvoorbeeld.
Of een verhaal dat me werkelijk raakt.
Bij Spirals zie ik vooral een nogal nadrukkelijke poging om iets diepzinnigs te vertellen.
Een engel met beschadigde vleugels, pijlen in zijn lichaam en een dramatische worsteling met zichzelf.
Het ziet er allemaal behoorlijk zwaar uit.
En eerlijk gezegd voelt het ook zo.
De gedachte achter de videoclip is overigens interessant. Jesse Will gebruikt de engel als symbool voor onverwerkt verdriet en het loslaten van oude pijn.
Daar kan ik me iets bij voorstellen.
Maar een mooi uitgangspunt levert niet automatisch een geslaagd kunstwerk op.
Soms wordt symboliek zo nadrukkelijk dat er weinig ruimte overblijft voor de kijker.
En dat is hier mijn probleem.
De beelden willen me voortdurend vertellen hoe bijzonder, pijnlijk en bevrijdend alles is.
Ik krijg nauwelijks de gelegenheid om dat zelf te ontdekken.
Dan de muziek.
Spirals begint met harpklanken. Een originele keuze, die onmiddellijk een bijzondere sfeer oproept.
Daarna horen we Jesse Will, een Nieuw-Zeelandse singer-songwriter met een rauwe, enigszins breekbare stem.
Zijn zang heeft karakter.
Dat wil ik hem best nageven.
Ook de combinatie van harp, piano en cello is op papier aantrekkelijk.
Het arrangement groeit langzaam naar een grootse ontlading, waarbij Will steeds nadrukkelijker zijn vocale mogelijkheden laat horen.
Maar daar begint mijn twijfel.
Ik hoor vooral een artiest die heel graag wil ontroeren.
En dat is iets anders dan werkelijk ontroeren.
De opbouw is zorgvuldig bedacht, maar voelt voor mij te voorspelbaar. Vanaf het begin weet je eigenlijk al dat het nummer uiteindelijk behoorlijk dramatisch zal uitpakken.
En inderdaad.
Daar komt de vocale uitbarsting.
Daar zwellen de instrumenten aan.
En daar moet ik blijkbaar kippenvel krijgen.
Alleen gebeurt dat niet.
Ik blijf opvallend onbewogen.
Misschien ligt dat aan mijn persoonlijke muzieksmaak. Ik hou immers van emotionele muziek. The Slow Show, Sigur Rós, Sufjan Stevens en Beck kunnen me diep raken.
Maar bij die artiesten ontstaat de emotie voor mijn gevoel vanzelf.
Bij Jesse Will lijkt ze me iets te nadrukkelijk te worden opgedrongen.
Alsof iemand tijdens een verdrietige filmscène naast me zit en voortdurend roept dat ik nu toch echt moet huilen.
Dat werkt bij mij averechts.
Toch is Spirals muzikaal niet waardeloos.
De instrumentatie is verzorgd en Will beschikt over een opvallende stem. Vooral het ingetogen begin vind ik aantrekkelijker dan de grote ontlading aan het einde.
Daar hoor ik mogelijkheden.
Een wat soberder arrangement had het nummer misschien meer kracht gegeven.
Want niet iedere emotie hoeft met een uitroepteken te worden afgesloten.
En niet iedere videoclip over verdriet hoeft eruit te zien alsof de complete hemel naar beneden is gevallen.
Wat me vooral tegenvalt, is de combinatie van muziek en beeld.
De videoclip versterkt voor mij precies wat ik aan het nummer minder geslaagd vind: het overdreven drama.
In plaats van elkaar aan te vullen, maken ze elkaar nog zwaarder.
Dat is jammer.
Want achter alle theatrale gebaren hoor ik wel degelijk een artiest met talent.
Alleen zou ik hem graag eens horen zonder al die nadrukkelijke symboliek.
Gewoon Jesse Will.
Een sterke melodie.
Een goede tekst.
En wat meer ruimte voor de luisteraar.
Spirals is niet mijn ontdekking van het jaar. Eerder een muzikale kennismaking waarbij ik halverwege al naar de uitgang begon te zoeken.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★½ – 5/10
Zang: ★★★½
Melodie: ★★½
Arrangement: ★★★☆☆
Emotionele overtuigingskracht: ★★☆☆☆
Videoclip: ★☆☆☆☆
Herbeluisterbaarheid: ★★☆☆☆
Plus: een karakteristieke stem, originele instrumentatie en een verzorgd arrangement.
Min: overdreven dramatiek, voorspelbare opbouw en een videoclip die voor mij eerder afstoot dan ontroert.
Voor liefhebbers van: Damien Rice, Tom Odell en theatrale singer-songwritermuziek.
INDIE TOP 20-potentie: ★★☆☆☆ – Voorlopig geen kandidaat.
Eindoordeel: Spirals is een ambitieuze single van een artiest met hoorbaar talent. Maar de emotie wordt mij te nadrukkelijk opgedrongen, zowel muzikaal als visueel.
Een engel verliest zijn vleugels. Ik verloor vooral mijn belangstelling.
5/10 – EEN MAGER VIJFJE.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten