ANE BRUN FT. RÖYKSOPP – EAT THE FRUIT
Een verboden vrucht die naar meer smaakt
Soms komen twee muzikale werelden samen waarvan je onmiddellijk denkt: waarom is dit eigenlijk niet veel eerder gebeurd? Ane Brun en Röyksopp. De ene bekend om haar bijzondere, kwetsbare stem. De anderen meesters in elektronische muziek. Met Eat the Fruit blijkt die combinatie bijna vanzelfsprekend. En dan is er ook nog die intense videoclip, die naadloos aansluit bij de mysterieuze sfeer van het nummer.
Ik heb altijd een zwak gehad voor Scandinavische muziek.
Misschien komt het door de melancholie. Of door het vermogen om prachtige melodieën te combineren met een zekere kilte.
Denk aan A-ha, Sigur Rós, Robyn en natuurlijk Röyksopp.
Allemaal verschillend, maar met één belangrijke overeenkomst: ze weten hoe je sfeer kunt creëren zonder de melodie te vergeten.
En dat laatste vind ik essentieel.
Want een goede elektronische productie is prachtig, maar als er muzikaal niets gebeurt, blijft er weinig over.
Bij Eat the Fruit hoef ik me daar gelukkig geen zorgen over te maken.
De Noorse Ane Brun heeft een stem die je onmiddellijk herkent. Licht breekbaar, maar tegelijkertijd bijzonder krachtig.
Ze hoeft niet te schreeuwen om indruk te maken.
Sterker nog, juist haar beheersing maakt haar zo interessant.
Röyksopp, het duo Svein Berge en Torbjørn Brundtland, zorgt voor een compleet andere muzikale omgeving dan we doorgaans van haar gewend zijn.
Een stevige elektronische bas vormt het fundament.
Daaromheen ontstaat een donkere, hypnotiserende sfeer waarin de synthesizers voortdurend spanning opbouwen.
Het resultaat is elektronische muziek die niet alleen je voeten, maar vooral je gevoel in beweging brengt.
Dat vind ik knap.
Want Eat the Fruit is bepaald geen vrolijk niemendalletje.
De muziek heeft iets verleidelijks, maar tegelijkertijd hangt er voortdurend een zekere dreiging in de lucht.
Alsof je een donkere kamer binnenloopt waarvan je niet weet wat er achter de volgende deur gebeurt.
En toch wil je verder.
De titel is daarbij uitstekend gekozen.
Eat the Fruit.
Eet de vrucht.
Natuurlijk denk je onmiddellijk aan verleiding. Aan iets wat misschien verboden is, maar daardoor juist aantrekkelijk wordt.
Dat geeft het nummer een bijna bijbelse ondertoon.
Maar ik hoor er ook iets anders in.
Het verlangen om jezelf opnieuw open te stellen.
Om risico's te nemen.
Om niet voortdurend bang te zijn voor wat er mis kan gaan.
En dat sluit mooi aan bij de thematiek van Ane Bruns komende album.
I Thought We Were The Same, dat op 6 november verschijnt, draait onder meer om vertrouwen, teleurstelling en het opnieuw durven geloven in jezelf en anderen.
Daarmee krijgt deze elektronische single extra betekenis.
En dan de videoclip.
Die vind ik intens.
Niet omdat er voortdurend spectaculaire dingen moeten gebeuren, maar omdat de beelden dezelfde ongemakkelijke spanning oproepen als de muziek.
De visuele sfeer voelt donker, verleidelijk en soms bijna beklemmend.
Het is geen videoclip die je gedachteloos op de achtergrond laat draaien.
Je blijft kijken.
En ondertussen merk je hoe goed de muziek en de beelden elkaar versterken.
Dat is precies wat ik van een goede videoclip verwacht.
Niet zomaar een verzameling aantrekkelijke plaatjes.
Maar een visuele wereld die iets toevoegt aan de compositie.
Bij Eat the Fruit ontstaat daardoor een bijna filmische ervaring.
Ik moet denken aan de donkere elektronische wereld van Depeche Mode, de mysterieuze kant van Massive Attack en de emotionele intensiteit van Fever Ray.
Maar ook aan het beste werk van Röyksopp zelf.
Vooral What Else Is There? komt bij me op.
Dat nummer bewees destijds al hoe prachtig elektronische muziek en een eigenzinnige vrouwenstem kunnen samengaan.
Met Ane Brun gebeurt iets vergelijkbaars.
Alleen heeft zij een heel andere vocale persoonlijkheid.
Haar stem klinkt warmer, menselijker en misschien zelfs kwetsbaarder.
Heb ik kritiek?
Een klein beetje.
Ik had graag nog één onverwachte muzikale wending gehoord.
Een moment waarop de synthesizers volledig losbreken of de melodie plotseling een andere richting kiest.
Nu blijft de muziek vooral trouw aan haar hypnotiserende karakter.
Dat werkt uitstekend, maar houdt het nummer voor mij net onder de perfecte tien.
Toch is dit zonder twijfel een van de interessantste elektronische samenwerkingen die ik de afgelopen tijd heb gehoord.
En na een reeks nogal middelmatige nieuwe releases is dat bijzonder welkom.
Eindelijk weer een nummer dat niet na één luisterbeurt in de muzikale vergetelheid verdwijnt.
Ane Brun en Röyksopp laten horen dat elektronische muziek volwassen, spannend en emotioneel kan zijn.
En die videoclip maakt de ervaring compleet.
De verboden vrucht smaakt uitstekend. En ik neem graag nog een hap.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Zang: ★★★★★
Melodie: ★★★★½
Elektronische productie: ★★★★★
Sfeer: ★★★★★
Videoclip: ★★★★★
Originaliteit: ★★★★½
Plus: de bijzondere stem van Ane Brun, de donkere elektronische productie, de hypnotiserende sfeer en een intense videoclip die uitstekend bij het nummer past.
Min: een onverwachte muzikale wending had het nummer nog sterker gemaakt.
Voor liefhebbers van: Röyksopp, Depeche Mode, Massive Attack, Fever Ray, Robyn en London Grammar.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de top 5.
Eindoordeel: Eat the Fruit is een prachtige ontmoeting tussen de emotionele wereld van Ane Brun en de elektronische klasse van Röyksopp. De intense videoclip maakt het geheel nog indrukwekkender.
Sommige verboden vruchten kun je beter laten hangen. Deze mag wat mij betreft onmiddellijk geplukt worden.
9/10 – VIERENHALVE STER.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten