THE SICK MAN OF EUROPE – THE INTERMITTENT SIGNAL
De patiënt is ziek. De muziek verkeert in uitstekende conditie.
Er zijn bands die je opvrolijken. En er zijn bands die klinken alsof ze zojuist het medisch dossier van Europa hebben gelezen. The Sick Man of Europe behoort duidelijk tot die laatste categorie. En merkwaardig genoeg word ik daar behoorlijk enthousiast van.
Met The Intermittent Signal levert de Londense formatie haar tweede album af. Acht nummers waarin postpunk, minimalistische elektronica en een flinke dosis maatschappelijke onrust samenkomen.
De naam van de band belooft weinig gezelligheid. De muziek houdt zich keurig aan die afspraak.
Vanaf Negative Stimuli wordt duidelijk dat hier geen ruimte is voor overbodige versieringen. De ritmes zijn strak, de synthesizers dreigend en de zang klinkt bijna afstandelijk.
Het fascinerende is hoe weinig de band nodig heeft om spanning op te bouwen.
Een pulserende baslijn.
Een repeterend ritme.
Een stem die eerder observeert dan probeert te verleiden.
Meer hoeft het soms niet te zijn.
De vergelijking met Joy Division ligt voor de hand, maar ik hoor ook de mechanische precisie van Kraftwerk en de experimentele elektronica van Suicide.
Toch is dit geen nostalgische oefening.
The Sick Man of Europe gebruikt die muzikale erfenis om iets te vertellen over het heden. Over vervreemding, technologie en een samenleving waarin iedereen voortdurend bereikbaar is, maar werkelijk contact steeds zeldzamer lijkt.
Een onderwerp waar je normaal gesproken een sombere documentaire van drie uur over krijgt.
Hier duurt het gelukkig aanzienlijk korter.
Chromophobia behoort voor mij tot de hoogtepunten. De elektronische spanning en het hypnotiserende karakter geven het nummer een bijna fysieke aantrekkingskracht.
Bij Apathy valt vooral de strakke ritmische aanpak op. De muziek beweegt onverstoorbaar vooruit, alsof iemand een machine heeft aangezet en vervolgens de gebruiksaanwijzing is kwijtgeraakt.
The Cadogan Gate legt meer nadruk op de vocale voordracht. De zang heeft iets van Ian Curtis, maar zonder dat het een goedkope imitatie wordt.
Het titelnummer The Intermittent Signal laat vervolgens horen hoe effectief herhaling kan zijn wanneer een band precies weet waar ze naartoe wil.
De spanning ontstaat niet door voortdurend nieuwe muzikale ideeën toe te voegen, maar juist door kleine verschuivingen binnen een herkenbaar patroon.
Dat vraagt aandacht van de luisteraar.
En daar hou ik van.
Niet alles hoeft onmiddellijk zijn geheimen prijs te geven.
Wat mij vooral aanspreekt, is de compromisloze aanpak. De band probeert de muziek nergens toegankelijker te maken dan noodzakelijk.
Geen verplicht refrein.
Geen opgewekte melodie om de radioprogrammeur tevreden te houden.
En gelukkig ook geen plotselinge samenwerking met een rapper omdat iemand op de marketingafdeling vond dat het bereik omhoog moest.
Maar er zit ook een keerzijde aan die eigenzinnigheid.
De composities vertrouwen soms wel erg sterk op hetzelfde ritmische uitgangspunt. Daardoor beginnen bepaalde passages op elkaar te lijken.
Vooral melodisch had de band wat meer risico mogen nemen.
Een onverwachte verandering in tempo of een sterker vocaal contrast zou het album nog meer dynamiek geven.
Ook de afstandelijke zang werkt niet overal even overtuigend. Soms versterkt die de beklemming, maar op andere momenten ontstaat er juist te veel afstand tussen muziek en luisteraar.
Dat zijn serieuze kanttekeningen.
Toch overheerst mijn waardering.
The Intermittent Signal is een album met een duidelijke muzikale identiteit. De productie is sober maar doeltreffend, de arrangementen zijn zorgvuldig opgebouwd en de band durft ongemakkelijk te klinken.
In een muziekwereld waarin veel artiesten vooral proberen niemand voor het hoofd te stoten, is dat een verademing.
The Sick Man of Europe maakt geen muziek voor iedereen.
Gelukkig maar.
De patiënt heeft misschien een zorgwekkende diagnose. Maar een tweede mening lijkt me voorlopig overbodig.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Composities: ★★★★½
Elektronica: ★★★★★
Productie: ★★★★½
Originaliteit: ★★★★½
Zang: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★★★½
Hoogtepunten: Chromophobia, Negative Stimuli, The Cadogan Gate en The Intermittent Signal.
Plus: sterke minimalistische arrangementen, effectieve spanningsopbouw en een overtuigende eigen identiteit.
Min: sommige composities lijken ritmisch te veel op elkaar; meer melodische afwisseling en vocaal contrast hadden het album nog sterker gemaakt.
Voor liefhebbers van: Joy Division, Suicide, Kraftwerk, Cabaret Voltaire en de vroege Depeche Mode.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Vooral Chromophobia en het titelnummer.
Eindoordeel: The Intermittent Signal is een sterk tweede album dat laat horen hoe spannend minimalistische postpunk kan zijn. Niet ieder experiment werkt even goed, maar de muzikale overtuiging staat buiten kijf.
Europa mag dan ziek zijn, deze band heeft voorlopig geen behandeling nodig.
9/10 – VIERENHALVE STER.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten