QUEENS OF THE STONE AGE – PERFECTH
Josh Homme heeft zijn gitaren niet weggegooid. Maar waar heeft hij ze verstopt?
ALBUM RECENSIE | ★★★½☆ – 7/10
Ik heb altijd een zwak gehad voor Queens of the Stone Age. Die smerige gitaren, die onweerstaanbare grooves en vooral Josh Homme, die klinkt alsof hij na een nacht stevig doorhalen rechtstreeks de opnamestudio is binnengelopen.
Maar met Perfecth gebeurt iets merkwaardigs.
Ik herken de band. En tegelijkertijd ook weer niet.
De woestijnrockers hebben blijkbaar besloten dat het leven uit meer bestaat dan stevige gitaren en muzikale spierballen.
En eerlijk gezegd begrijp ik dat wel.
Josh Homme heeft de afgelopen jaren nogal wat meegemaakt. Ernstige gezondheidsproblemen, kanker, een scheiding en persoonlijke ellende.
Dat verandert een mens.
En blijkbaar ook zijn muziek.
Perfecth klinkt daardoor opvallend ingetogen, persoonlijk en soms zelfs kwetsbaar.
Maar ik moet er behoorlijk aan wennen.
Het openingsnummer It's Only Love zet onmiddellijk de toon.
Geen stevige gitaarriff die je bij de keel grijpt.
Nee, een donkere, bijna theatrale compositie waarin Homme zijn emoties nauwelijks lijkt te verbergen.
Mooi, maar ook onverwacht.
Bij Insignificant Other komt gelukkig wat meer beweging. De groove doet me denken aan de Rolling Stones, maar dan met die typische eigenzinnigheid van Queens of the Stone Age.
Where The Goth Girls At? heeft vervolgens iets heerlijk absurds.
Een beetje glamrock.
Een beetje Iggy Pop.
En vooral een band die zichzelf gelukkig niet voortdurend serieus neemt.
Maar waar ik vroeger bijna automatisch het volume hoger zette, merk ik nu dat ik vooral aandachtig zit te luisteren.
Dat is niet noodzakelijk slecht.
Alleen wel anders.
Mono vind ik interessant, maar ook behoorlijk ontoegankelijk. Het nummer lijkt voortdurend een andere richting te willen inslaan.
Bij From The Cliff hoor ik een zachtere Josh Homme.
Bijna folkachtig.
En dat bevalt me verrassend goed.
Ook Easy Street heeft iets aantrekkelijks. Een warme, akoestische sfeer en een melodie die langzaam onder mijn huid kruipt.
Maar het echte hoogtepunt komt voor mij aan het einde.
Run Away From The Mob.
Wat een prachtig nummer!
Ik schreef er eerder al enthousiast over.
Die ingetogen opening, de kwetsbare zang en de langzaam groeiende spanning.
Hier hoor ik geen stoere rockster die indruk probeert te maken.
Hier hoor ik een mens.
Een vader.
Iemand die heeft ontdekt hoe kwetsbaar het leven eigenlijk is.
En dat raakt me veel meer dan de zoveelste stevige gitaarriff.
Het is misschien wel het mooiste nummer van het album.
Toch blijf ik met gemengde gevoelens achter.
Want hoezeer ik deze persoonlijke ontwikkeling ook waardeer, ik mis regelmatig de oude Queens of the Stone Age.
De rauwheid van Songs for the Deaf.
De duisternis van ...Like Clockwork.
Die heerlijke, bijna gevaarlijke spanning.
Op Perfecth klinkt de band soms alsof hij bewust op de rem trapt.
En niet ieder nummer is sterk genoeg om die ingetogen aanpak volledig te dragen.
Mijn kritiek is dus niet dat Queens of the Stone Age veranderd is.
Integendeel.
Ik waardeer artiesten die durven veranderen.
Maar een andere muzikale richting moet mij uiteindelijk ook overtuigen.
En dat lukt hier niet voortdurend.
Daarom geef ik drieënhalve ster.
Geen vier.
Want daarvoor mis ik te veel muzikale hoogtepunten en die vertrouwde explosieve energie.
Maar zeker ook geen onvoldoende.
Daarvoor is Perfecth te persoonlijk, te interessant en bij vlagen te mooi.
Josh Homme heeft zijn demonen niet verslagen met een muur van gitaren. Hij is er rustig naast gaan zitten en heeft er een liedje over geschreven.
En misschien is dat uiteindelijk wel zijn grootste overwinning.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
ALBUM RECENSIE
★★★½☆ – 7/10
Mijn favorieten: Run Away From The Mob, Easy Street, Insignificant Other en From The Cliff.
Plus: verrassend persoonlijke muziek, kwetsbare zang, interessante arrangementen en een prachtige afsluiter.
Min: te weinig stevige gitaren, soms weinig spanning en niet alle nummers blijven hangen.
Voor liefhebbers van: Nick Cave, David Bowie, Mark Lanegan, Iggy Pop en de ingetogen kant van Queens of the Stone Age.
Eindoordeel: Een moedig en persoonlijk album waarop Josh Homme een andere kant van zichzelf laat horen. Ik waardeer die ontwikkeling, maar mis regelmatig de oude, gevaarlijke Queens of the Stone Age.
Perfecth is niet perfect. Dat hoeft ook niet. Maar een paar ouderwetse gitaaruitbarstingen hadden van mij best gemogen.
7/10 – DRIEËNHALVE STER.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten