OH WONDER – MAD WORLD
Een beetje lief, een beetje donker. En juist daarom zo mooi.
★★★★½ – 9/10
Wat is dit toch voor een muzikale dag? Eerst verrast Warhaus me met een dreigende elektronische sound die aan Underworld en The Prodigy doet denken. En nu komt Oh Wonder met Mad World. Opnieuw een verandering van sfeer, maar ditmaal een heel andere. De wereld is donker, de muziek klinkt liefdevol en ergens tussen die twee uitersten ontstaat iets bijzonders. Wat een aangename verrassing!
Oh Wonder is terug.
Na vier jaar zonder volledig nieuwe muziek laten Josephine en Anthony Vander West weer van zich horen.
En dat werd tijd.
Het Britse duo heeft altijd een bijzonder talent gehad voor melodieuze indiepop waarin hun stemmen prachtig samenvloeien. Geen muzikale krachtpatserij, maar liedjes die je langzaam weten te veroveren.
Met Mad World klinkt die vertrouwde intimiteit nog altijd door.
Maar er is iets veranderd.
De muziek voelt serieuzer. Volwassener misschien.
Dat heeft alles te maken met de wereld waarin we tegenwoordig leven.
Oorlogen, klimaatverandering, kunstmatige intelligentie en een samenleving die soms volledig de weg kwijt lijkt.
Josephine en Anthony schreven het nummer als reactie op die onrust.
En dat hoor je terug.
Mad World is geen vrolijk liefdesliedje. Het is een liefdesliedje voor een wereld die behoorlijk in de war is.
De opening is prachtig ingetogen.
Een piano legt de basis, waarna de stemmen van Josephine en Anthony elkaar vinden.
Dat blijft voor mij de grootste kracht van Oh Wonder.
Twee stemmen die afzonderlijk mooi zijn, maar samen iets extra's krijgen.
De zang klinkt kwetsbaar en warm, alsof ze elkaar proberen gerust te stellen.
Daarna komen de drums en de bas erbij.
Niet opdringerig, maar precies genoeg om het nummer vooruit te helpen.
En dan die strijkers.
Die geven de muziek een prachtige emotionele verdieping.
De arrangementen groeien zonder dat de intimiteit verloren gaat.
Dat vind ik knap.
Want bij veel moderne popmuziek lijkt de producer voortdurend bang dat de luisteraar na twintig seconden zijn aandacht verliest.
Dus moet alles groter.
Harder.
Sneller.
Bij Oh Wonder gebeurt het tegenovergestelde.
Ze vertrouwen op hun melodie.
En op hun stemmen.
Gelukkig maar.
Ik hoor iets van de melancholische schoonheid van London Grammar, de warmte van The Paper Kites en de gevoelige kant van The Slow Show.
Maar het blijft vooral herkenbaar Oh Wonder.
Het bijzondere aan Mad World is de tegenstelling tussen de tekst en de muziek.
De woorden beschrijven een wereld vol onzekerheid.
De muziek biedt juist troost.
Alsof iemand tijdens een flinke storm een deur voor je opent en zegt dat je binnen mag komen.
Even opwarmen.
Even bijkomen.
De problemen verdwijnen natuurlijk niet.
Maar je staat er tenminste niet alleen voor.
En precies daarin zit de schoonheid van dit nummer.
Oh Wonder probeert de ellende niet weg te poetsen met een opgewekt refreintje.
Ze erkennen dat de wereld soms behoorlijk angstaanjagend kan zijn.
Maar weigeren om de hoop op te geven.
Dat vind ik een mooie gedachte.
Zeker in een tijd waarin cynisme bijna een nationale hobby lijkt te zijn geworden.
Iedereen heeft overal een mening over.
Bij voorkeur een boze.
En liefst voordat iemand anders is uitgesproken.
Oh Wonder kiest voor een andere benadering.
Niet schreeuwen.
Niet beschuldigen.
Maar proberen elkaar vast te houden.
Misschien klinkt dat eenvoudig.
Maar eenvoud is niet hetzelfde als oppervlakkigheid.
Heb ik kritiek?
Een klein beetje.
Ik had graag nog één verrassende muzikale wending gehoord. Een onverwacht instrumentaal moment dat het nummer nog wat meer spanning geeft.
De melodie blijft grotendeels binnen de vertrouwde Oh Wonder-formule.
Maar eerlijk gezegd stoort me dat nauwelijks.
Want de emotionele overtuigingskracht is groot.
En de combinatie van piano, strijkers en die twee prachtige stemmen maakt veel goed.
Bovendien vind ik het mooi dat het duo na vier jaar niet terugkomt met een geforceerde poging om modern of hip te klinken.
Ze hebben gewoon een liedje geschreven dat iets te vertellen heeft.
Dat is tegenwoordig al verrassend genoeg.
Na Warhaus is dit de tweede artiest die me vandaag laat horen dat muzikale verandering niet altijd betekent dat je jezelf volledig opnieuw moet uitvinden.
Bij Warhaus wordt de muziek donkerder en dreigender.
Bij Oh Wonder krijgt de vertrouwde zachtheid een serieuzere ondertoon.
Twee verschillende benaderingen.
Maar allebei overtuigend.
Mad World is een prachtig evenwicht tussen licht en donker, angst en hoop, verdriet en liefde.
En misschien hebben we juist zulke liedjes nodig.
Niet om de wereld te veranderen.
Maar om ons eraan te herinneren dat er nog altijd iets moois in bestaat.
Oh Wonder zingt over een gekke wereld. En maakt die wereld voor drie minuten een beetje mooier.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Zang: ★★★★★
Melodie: ★★★★½
Arrangement: ★★★★½
Emotie: ★★★★★
Originaliteit: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★★★½
Plus: de prachtige samenzang, warme piano, sfeervolle strijkers en de sterke tegenstelling tussen een donkere wereld en een hoopvolle boodschap.
Min: muzikaal had één onverwachte wending het nummer nog interessanter gemaakt.
Voor liefhebbers van: London Grammar, The Paper Kites, The Slow Show, Daughter en de rustige kant van CHVRCHES.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de top 5.
Eindoordeel: Mad World is een indrukwekkende terugkeer van Oh Wonder. De muziek is liefdevol, de boodschap serieus en de uitvoering bijzonder stijlvol.
Warhaus liet vandaag de duisternis dansen. Oh Wonder doet er voorzichtig een lampje bij aan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten