MESH – FALLEN ANGEL
Synthpop met een flinke schop onder zijn achterwerk!
★★★★½ – 9/10
Ik luister graag naar synthpop. Depeche Mode, Pet Shop Boys, Erasure: allemaal vertrouwde namen. Maar soms mag die synthesizer best wat harder bijten. En dan komt Mesh met Fallen Angel. Wat een heerlijk stevige bak elektronische muziek! Dit is geen keurige synthpop voor bij de koffie. Dit is punk met een stekker. En die stekker staat behoorlijk onder spanning!
Mesh is een Britse band uit Bristol, opgericht in 1991. De muzikale motor bestaat uit Mark Hockings en Richard Silverthorn.
En hoewel de groep al tientallen jaren bestaat, klinkt Fallen Angel opvallend energiek.
Wat een kracht!
De synthesizers worden hier niet gebruikt om een vriendelijk achtergrondtapijtje te leggen.
Nee, ze mogen schuren, dreunen en behoorlijk tekeergaan.
De stevige elektronische ritmes geven het nummer een bijna industriële uitstraling.
En daar hou ik van.
Dit is synthpop die zijn nette overhemd heeft uitgetrokken en een versleten leren jack heeft aangetrokken.
Punksynth!
Misschien geen officiële muziekstijl, maar wat mij betreft een uitstekende omschrijving.
Ik hoor de donkere elektronica van Depeche Mode, de kracht van Nitzer Ebb en iets van de rauwe energie van Front 242.
Toch blijft Mesh voldoende melodieus.
En dat is belangrijk.
Want harde elektronische muziek zonder een sterke melodie kan behoorlijk vermoeiend worden.
Dan heb je na vijf minuten vooral behoefte aan een aspirientje.
Gelukkig begrijpen Hockings en Silverthorn dat een goede compositie meer nodig heeft dan alleen een stevige beat.
Fallen Angel heeft een aanstekelijk refrein.
De zang van Mark Hockings klinkt krachtig en emotioneel.
Niet overdreven dramatisch.
Wel met voldoende spanning om de muziek een menselijk gezicht te geven.
Dat contrast werkt uitstekend.
De elektronica is hard en soms bijna onverbiddelijk.
Maar daaronder zit melancholie.
Een donkere gevoeligheid die het nummer meer diepgang geeft.
En juist daardoor wordt het interessant.
Het nummer is de voorloper van het gelijknamige mini-album, dat op 27 november verschijnt.
Een vervolg op het eerder verschenen The Truth Doesn't Matter.
Opmerkelijk genoeg begon Fallen Angel als een muzikale schets die aanvankelijk niet eens voor de hoofdrol was bedoeld.
Gelukkig veranderde dat.
Want dit nummer verdient beslist meer dan een bescheiden plekje op de achterkant van een single.
Heb ik kritiek?
Een klein beetje.
De productie is behoorlijk vol.
Af en toe had ik graag iets meer ruimte gehoord tussen al die elektronische lagen.
Maar dat is ook een kwestie van smaak.
Want juist die overweldigende energie maakt het nummer aantrekkelijk.
En ik moet toegeven: deze stevige kant van synthpop bevalt me uitstekend.
Mesh bewijst dat elektronische muziek niet altijd elegant, gepolijst en vriendelijk hoeft te klinken.
Soms mag het gewoon knallen.
En dat doet Fallen Angel!
Een negen.
Met overtuiging.
Want waar sommige synthpopbands tegenwoordig vooral proberen niemand wakker te maken, zet Mesh de versterkers nog eens extra open.
En ik? Ik draai het volume gewoon een stukje hoger.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Plus: krachtige elektronische ritmes, rauwe synthesizers, sterke zang en een aanstekelijk refrein.
Min: de volle productie laat soms weinig ruimte om adem te halen.
Voor liefhebbers van: Depeche Mode, Nitzer Ebb, Front 242, VNV Nation en donkere elektronische rock.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de top 5.
Eindoordeel: Mesh laat horen dat synthpop ook heerlijk hard, donker en compromisloos kan klinken.
Pet Shop Boys komen keurig binnen in een maatpak. Mesh trapt de deur open met legerkisten. En vandaag heb ik meer zin in die legerkisten!
9/10 – VIERENHALVE STER.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten