WARHAUS – ONE DAY
Warhaus 2.0: alsof Underworld en The Prodigy op bezoek komen bij Maarten Devoldere
★★★★½ – 9/10
Wat is er toch met Maarten Devoldere gebeurd? Heeft iemand zijn vertrouwde instrumenten verstopt en hem opgesloten in een donkere technoclub? Met One Day laat Warhaus opnieuw horen dat zijn muzikale wereld behoorlijk aan het veranderen is. De elegante melancholie heeft plaatsgemaakt voor dreigende elektronica, zware bassen en een bijna bezeten ritme. En eerlijk gezegd? Ik vind deze Warhaus 2.0 steeds interessanter worden.
Ik volg Warhaus al jaren met veel plezier.
Die prachtige, donkere stem van Devoldere. Zijn soms bijna achteloze manier van zingen. De elegante arrangementen, waarin je invloeden hoort van Leonard Cohen, Serge Gainsbourg en Nick Cave.
Een muzikale wereld waarin melancholie en verleiding elkaar voortdurend ontmoeten.
Maar kennelijk vond Devoldere het tijd voor iets anders.
Zijn vijfde studioalbum The Donkey, dat op 15 januari 2027 verschijnt, belooft een behoorlijk elektronische koerswijziging.
Dat hoorden we al op The Baby.
Een experimenteel nummer dat me aanvankelijk behoorlijk verraste.
Vervolgens kwam Simple Pleasures, waarmee Warhaus een prachtige plaats veroverde in mijn INDIE TOP 20.
En nu is er One Day.
Wat een verschil met de Warhaus van enkele jaren geleden!
Het nummer begint met een sobere piano. Daarboven hangen mysterieuze, bijna spookachtige stemmen.
Je verwacht nog even een vertrouwde melancholische ballad.
Maar dan begint de ritmesectie zich ermee te bemoeien.
Een zware bas.
Een opjagende drum.
En ineens bevinden we ons op een donkere dansvloer.
Ik hoor Underworld.
Vooral dat dreigende, hypnotiserende karakter van Born Slippy.
Maar ook The Prodigy komt bij me op. Niet omdat Warhaus ineens dezelfde agressieve muziek maakt, maar vanwege de rauwe energie en de manier waarop het ritme je steeds verder het nummer in trekt.
Dat had ik enkele jaren geleden niet verwacht van Maarten Devoldere.
En juist daarom vind ik het zo spannend.
Zijn stem klinkt bovendien anders.
Er zit een filter overheen, waardoor de vertrouwde warmte gedeeltelijk verdwijnt. Hij zingt niet zozeer een melodie, maar herhaalt zijn woorden bijna als een bezwering.
Een liefdesverklaring die langzaam verandert in een obsessie.
Dat is een interessante vondst.
Want wat aanvankelijk romantisch klinkt, krijgt door de voortdurende herhaling iets ongemakkelijks.
Alsof iemand niet meer weet of hij verliefd is of volledig de controle verliest.
En ondertussen blijft die bas maar doordenderen.
Halverwege gebeurt iets slims.
De muziek valt grotendeels stil.
De stemmen en piano keren terug, alsof Devoldere ons even laat bijkomen.
Maar lang duurt die rust niet.
Langzaam sluipen de elektronische klanken weer naar binnen.
De spanning wordt opnieuw opgebouwd.
En wanneer het ritme terugkeert, heeft het nummer nog meer overtuigingskracht.
Dat vind ik sterk.
Hier wordt niet zomaar een elektronische beat onder een bestaand Warhaus-liedje geplakt.
De elektronica bepaalt de structuur.
De sfeer.
En zelfs de manier waarop Devoldere zingt.
Dat is pas een muzikale koerswijziging.
Wat me bovendien aanspreekt, is dat Warhaus niet probeert een commerciële dancehit te maken.
Dit is geen vrolijke festivalmuziek waarbij iedereen met zijn handen in de lucht moet springen.
Nee, dit is muziek voor een donkere club, ergens diep in de nacht.
De lichten knipperen.
De bas dreunt.
En niemand weet precies hoe laat het inmiddels is.
Ik hou daarvan.
Het herinnert me aan de periode waarin alternatieve rock en elektronische muziek elkaar steeds vaker opzochten.
Denk aan Massive Attack, Depeche Mode en natuurlijk Underworld.
Artiesten die begrepen dat elektronische muziek ook dreigend, emotioneel en vervreemdend kon zijn.
Heb ik kritiek?
Een klein beetje.
De voortdurende herhaling maakt One Day hypnotiserend, maar kan voor sommige luisteraars ook wat eentonig worden.
En ik mis soms die prachtige melodische warmte van de vroegere Warhaus.
De Devoldere die met een paar woorden en een subtiel arrangement een complete wereld kon oproepen.
Maar misschien moet ik juist ophouden om die oude Warhaus voortdurend terug te verlangen.
Want een artiest die zichzelf blijft herhalen, wordt uiteindelijk ook voorspelbaar.
En voorspelbaarheid is wel het laatste wat ik van Warhaus wil.
Met One Day bewijst Devoldere dat hij nog lang niet is uitontwikkeld.
Sterker nog, ik krijg steeds meer het gevoel dat we aan het begin staan van een bijzonder interessante nieuwe periode.
Warhaus 2.0 is donkerder, elektronischer en dreigender.
Maar gelukkig nog altijd herkenbaar.
En als The Donkey deze muzikale richting vasthoudt, kan januari 2027 weleens heel interessant worden.
Maarten Devoldere heeft de dansvloer ontdekt. Alleen heeft hij voor de zekerheid het licht uitgedaan.
En wat mij betreft mag dat voorlopig zo blijven.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Zang: ★★★★½
Elektronische productie: ★★★★★
Ritme en bas: ★★★★★
Originaliteit: ★★★★½
Dreiging en sfeer: ★★★★★
Herbeluisterbaarheid: ★★★★½
Plus: een verrassende elektronische koerswijziging, dreigende bassen, hypnotiserende ritmes en een spannende opbouw.
Min: de herhaling kan wat eentonig worden; de melodische warmte van vroeger ontbreekt gedeeltelijk.
Voor liefhebbers van: Underworld (Born Slippy), The Prodigy, Massive Attack, Depeche Mode, LCD Soundsystem en Balthazar.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de top 5.
Eindoordeel: Met One Day laat Warhaus horen dat verandering geen verlies hoeft te betekenen. Maarten Devoldere verruilt zijn vertrouwde elegante melancholie voor een donkerder elektronisch geluid. En die nieuwe muzikale jas zit hem verrassend goed.
Warhaus 2.0: Leonard Cohen heeft de nachtclub verlaten. Underworld heeft de sleutel gekregen.
9/10 – VIERENHALVE STER.https://youtu.be/iWsr-i1tPjU?si=QBKcd9oth3REvk8F
Geen opmerkingen:
Een reactie posten