FONTAINES D.C. & ROSALÍA – WHERE IS GONE?
De hemel bestaat. En Fontaines D.C. heeft de sleutel gevonden.
★★★★★ – 9,5/10
Sommige bands blijven hun hele carrière hetzelfde kunstje herhalen. Fontaines D.C. doet het tegenovergestelde. Zodra je denkt dat je weet hoe ze klinken, gooien ze de deur naar een compleet andere muzikale wereld open.
En dit keer staat daar ROSALÍA.
Dat had ik een paar jaar geleden niet zien aankomen.
De Ierse postpunkband die ooit met rauwe gitaren en de karakteristieke stem van Grian Chatten de muziekwereld veroverde, werkt samen met een Spaanse zangeres die zich net zo weinig aantrekt van muzikale grenzen.
Het resultaat heet Where Is Gone?.
En wat mij betreft is het bijna hemelse muziek.
Niet omdat het nummer voortdurend indruk probeert te maken.
Integendeel.
Juist de beheersing maakt deze samenwerking bijzonder.
Waar Fontaines D.C. vroeger de spanning vooral uit gitaren, ritme en een zekere muzikale dreiging haalde, zoeken ze hier naar schoonheid in de ruimte tussen de noten.
De opening heeft iets filmisch. De strijkers geven het nummer een bijna klassieke grandeur, terwijl de akoestische gitaar voor een intiemer fundament zorgt.
Even waan ik me bij de opening van een James Bond-film.
Alleen ontbreekt de achtervolging.
Gelukkig maar.
Ik heb tegenwoordig meer behoefte aan goede muziek dan aan ontploffende auto's.
Dan komt Grian Chatten.
Zijn stem heeft nog altijd dat herkenbare donkere karakter, maar klinkt hier opvallend ingetogen.
Hij hoeft niet te bijten.
Hij hoeft niet te dreigen.
Hij mag gewoon zingen.
En vervolgens verschijnt ROSALÍA.
Haar stem vormt een prachtig contrast met die van Chatten. Waar hij de muziek aardt, geeft zij haar iets lichts en bijna ongrijpbaars.
Het is geen duet waarbij twee grote namen elkaar proberen te overtreffen.
Ze luisteren naar elkaar.
Ze laten ruimte.
En daardoor ontstaat er iets dat geen van beiden afzonderlijk op dezelfde manier had kunnen bereiken.
Dat vind ik misschien wel het mooiste aan Where Is Gone?.
Twee verschillende muzikale werelden ontmoeten elkaar zonder hun eigen karakter te verliezen.
Fontaines D.C. blijft herkenbaar.
ROSALÍA eveneens.
Maar samen ontdekken ze een gebied dat voor allebei nieuwe mogelijkheden biedt.
De productie van James Ford speelt daarin een belangrijke rol. De orkestrale arrangementen geven het nummer grandeur, maar de kwetsbaarheid van de stemmen blijft centraal staan.
Dat is een delicate balans.
Te veel strijkers en je belandt bij de soundtrack van een overdreven romantische film.
Te weinig spanning en het wordt achtergrondmuziek voor een luxe hotel.
Hier gebeurt geen van beide.
De muziek blijft emotioneel geladen zonder sentimenteel te worden.
En dat is knap.
Wie Fontaines D.C. alleen kent van Dogrel of A Hero's Death, zal zich misschien even achter de oren krabben.
Waar zijn de scherpe gitaren gebleven?
Waar is die rauwe energie?
Het antwoord is eenvoudig.
Een goede band hoeft niet voortdurend te bewijzen dat hij nog dezelfde band is.
De ontwikkeling van Skinty Fia naar Romance liet al horen dat Fontaines D.C. steeds avontuurlijker werd.
Met Where Is Gone? zetten ze opnieuw een stap.
Niet harder.
Niet sneller.
Maar dieper.
Het nummer verschijnt op het nieuwe album Dopamine Chamber, dat op 16 oktober uitkomt. Het is bovendien de eerste samenwerking met een gastzanger op een studioalbum van Fontaines D.C.
Dat maakt deze muzikale ontmoeting extra bijzonder.
Mijn kritiek?
Ik had graag gehoord dat de muziek tegen het einde nog iets verder openbrak.
Een moment waarop de orkestrale spanning volledig loskomt.
Maar misschien zou dat juist de magie verstoren.
Want de kracht van Where Is Gone? zit in wat de muziek níét doet.
Ze schreeuwt niet om aandacht.
Ze verdient die.
En ondertussen bewijst Fontaines D.C. iets wat maar weinig bands werkelijk lukt:
je kunt jezelf blijven door voortdurend te veranderen.
Ik ben inmiddels bijzonder benieuwd naar Dopamine Chamber.
Als dit de richting is waarin Fontaines D.C. zich ontwikkelt, staat ons nog heel wat moois te wachten.
En ROSALÍA?
Die mag wat mij betreft vaker langskomen.
Niet als commerciële versiering op een alternatieve plaat.
Maar als een volwaardige muzikale partner.
Want hier ontstaat iets wat verder gaat dan een interessante samenwerking.
Dit is schoonheid die je even stil krijgt.
En dat overkomt mij niet iedere dag.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★★ – 9,5/10
Zang en samenspel: ★★★★★
Melodie: ★★★★★
Orkestrale arrangementen: ★★★★★
Sfeer: ★★★★★
Emotie: ★★★★★
Originaliteit: ★★★★½
Herbeluisterbaarheid: ★★★★★
Plus: een schitterend duet, filmische strijkers, emotionele diepgang en een verrassend nieuwe muzikale richting.
Min: de orkestrale spanning had aan het einde nog iets nadrukkelijker mogen openbreken.
Voor liefhebbers van: Fontaines D.C., ROSALÍA, Radiohead, The Last Shadow Puppets en filmische alternatieve pop.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★
Eindoordeel: Where Is Gone? is een indrukwekkende samenwerking waarin Fontaines D.C. en ROSALÍA elkaar naar een hoger niveau tillen. Geen voorspelbare postpunk, maar een hemels duet vol schoonheid en melancholie. Fontaines D.C. slaat nieuwe wegen in. En ik loop voorlopig graag mee. 9,5/10.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten