NIGHTLY FEAT. THE MIDNIGHT – 1989
Terug naar de jaren tachtig. Zonder de tijdmachine terug te hoeven brengen.
★★★★½ – 9/10
1989. Alleen dat jaartal roept bij mij al herinneringen op. De jaren tachtig waren bijna voorbij. De cassettebandjes lagen nog overal, de synthesizers waren niet weg te denken en ik had inmiddels een behoorlijke muzikale verzameling opgebouwd. En dan verschijnt er in 2026 een nummer van Nightly en The Midnight dat me opnieuw naar die tijd brengt. Wat mij betreft een bijzonder aangename muzikale reis.
Want ik heb altijd een zwak gehad voor de elektronische muziek uit de jaren tachtig.
Depeche Mode, Pet Shop Boys, New Order, OMD en natuurlijk de meer melancholische kant van die periode.
Muziek die tegelijk dansbaar en weemoedig kon zijn.
Dat is precies het gebied waarin The Midnight zich al jaren thuis voelt.
Het Amerikaanse synthwaveproject van Tyler Lyle en Tim McEwan heeft van nostalgie bijna een eigen muziekgenre gemaakt.
En dat bedoel ik positief.
Want hun muziek klinkt niet alsof iemand simpelweg een oude synthesizer heeft afgestoft.
Ze begrijpen vooral het gevoel achter die klanken.
Dat verlangen naar een tijd die voorbij is.
Naar zomerse avonden, autoritten en mensen die ooit een belangrijke plaats in je leven hadden.
Nightly beweegt zich in een vergelijkbare muzikale wereld, maar kiest doorgaans voor een wat toegankelijkere vorm van indiepop.
En juist daarom vind ik deze samenwerking interessant.
1989 is oorspronkelijk een nummer van Nightly, afkomstig van hun album The Void uit 2025. In mei 2026 verscheen al een nieuwe versie met Fly By Midnight.
Nu is er een samenwerking met The Midnight.
En dat is bepaald geen verkeerde keuze.
De titel verwijst overigens niet uitsluitend naar het einde van de jaren tachtig.
In de tekst speelt ook het album 1989 van Taylor Swift een belangrijke rol.
Het lied gaat over een verloren liefde en de manier waarop muziek herinneringen kan oproepen.
Je hoort een bepaald nummer op de radio.
En ineens ben je weer ergens anders.
In een auto.
Naast iemand die inmiddels niet meer naast je zit.
Dat vind ik een prachtig uitgangspunt.
Want muziek heeft een geheugen dat soms beter werkt dan dat van onszelf.
Je kunt jarenlang niet aan iemand denken.
Totdat een bepaalde melodie voorbij komt.
En plotseling herinner je je alles.
Dat is de emotionele kracht van 1989.
Muzikaal past het nummer uitstekend bij de sfeer die ik van deze artiesten verwacht.
De elektronische popbenadering, de melancholische ondertoon en het toegankelijke karakter vormen een aantrekkelijke combinatie.
Het is muziek die niet uitsluitend op nostalgie leunt, maar daar ook een herkenbaar liedje omheen bouwt.
En dat is belangrijk.
Want retro klinkt tegenwoordig overal.
Je hoeft maar een synthesizer aan te zetten en iemand roept al dat de jaren tachtig terug zijn.
Maar een goede melodie kun je niet uit een oude synthesizer toveren.
Die moet je nog altijd zelf schrijven.
Wat me vooral aanspreekt, is het contrast tussen de opgewekte muzikale uitstraling en het verdrietige verhaal.
Dat was vroeger ook de kracht van veel goede synthpop.
Denk aan Pet Shop Boys.
Een prachtige elektronische productie, een aanstekelijke melodie en ondertussen een tekst over gemis, eenzaamheid of een liefde die voorbij is.
Je danst.
Maar ergens doet het toch een beetje pijn.
Dat is een combinatie waar ik bijzonder gevoelig voor ben.
Heb ik kritiek?
Een klein beetje.
Ik zou graag nog wat meer muzikale eigenzinnigheid horen.
Een onverwachte wending, een spannender instrumentaal gedeelte of een moment waarop de productie werkelijk uit zijn voegen barst.
De samenwerking blijft binnen een vertrouwd muzikaal kader.
Maar eerlijk gezegd stoort me dat hier nauwelijks.
Want niet ieder nummer hoeft de popmuziek opnieuw uit te vinden.
Soms is het voldoende wanneer een liedje precies het juiste gevoel oproept.
En 1989 doet dat.
Het herinnert me aan een periode waarin muziek niet alleen uit luidsprekers kwam, maar ook op cassettebandjes stond die je eindeloos terugspoelde.
Waarbij je soms met een potlood het bandje moest redden.
Probeer dat tegenwoordig maar eens uit te leggen aan iemand van twintig.
Die denkt waarschijnlijk dat je een technisch probleem hebt.
Nightly en The Midnight hebben met 1989 een bijzonder aantrekkelijke combinatie gevonden van moderne indiepop en nostalgische synthesizermuziek.
En voor iemand die de jaren tachtig muzikaal nooit helemaal heeft verlaten, voelt dat als thuiskomen.
1989 ligt inmiddels 37 jaar achter ons. Maar sommige melodieën hebben gelukkig geen houdbaarheidsdatum.
DE ALTERNATIEVE MUZIEKMAN
★★★★½ – 9/10
Melodie: ★★★★½
Elektronische sfeer: ★★★★★
Zang: ★★★★½
Nostalgie: ★★★★★
Originaliteit: ★★★★☆
Herbeluisterbaarheid: ★★★★½
Plus: heerlijke jaren-tachtigsfeer, sterke melodische basis, melancholie en een aantrekkelijke samenwerking.
Min: iets meer muzikale verrassing had het nummer nog sterker gemaakt.
Voor liefhebbers van: The Midnight, Depeche Mode, Pet Shop Boys, New Order, OMD en CHVRCHES.
INDIE TOP 20-potentie: ★★★★★ – Een serieuze kandidaat voor de top 5.
Eindoordeel: 1989 is een geslaagde combinatie van nostalgie en moderne elektronische pop. Een liedje over herinneringen, verloren liefde en de bijzondere kracht van muziek.
Sommige mensen willen terug naar 1989. Ik hoef alleen maar op play te drukken.
9/10 – VIERENHALVE STER.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten